yAz Kol!k

Ay'da kendi müziğini kendin yarat

2009-09-03T10:45:00.001+03:00

Müzik tutkunları, artık bir DJ misali Ay'la müzik yapabilecek.

İnternet üzerinden kullanıma sokulan yine bir program Ay'ın engebeli yüzeyini kullanarak melodiler üretmenize imkan veriyor.

Kullanımı ücretsiz olan 'Moonbell' adlı program, Japon uydusu Kaguya tarafından sağlanan Ay yüzeyine ait kesin yüzey özellikleri (topografya) verilerini kullanıyor.

Kullanıcılar, ister belli bir yörüngede, isterlerse Ay yüzeyinde kendi rotalarını belirleyerek müzik yapabiliyor. Tıpkı bir plakçalar gibi, Moonbell, keşfettiği tümsekleri ve çukurları müzik notalarına çeviriyor.

Ay yüzeyinde yolculuk sonucunda ortaya çıkan derlemeler, 138'den fazla enstrümanla yorumlanabilir. Ama bir şaheser yaratmayı bekleyenler biraz hayalkırıklığına uğrayabilir.

Kaguya uydusu, bir lazer yükseklik ölçer yardımıyla Ay'ın detaylı haritasını çıkarıyor. Moonbell ile yaratılan müzik üç topografya verisinin sentezinden oluşuyor. Melodi, Ay yüzeyindeki iniş çıkışlardan, 'ara tonlar' birden etrafı saran bölgenin yükseltisinden ve baslar, yükseltinin daha geniş bir kesimden belirleniyor

Daha önce 2007'de Google Earth'ün 3D Ay seçeneği de Kaguya uydusunun verilerinden faydalanmıştı.

Meraklısı için: http://wms.selene.jaxa.jp/selene_sok/index_en.html

Win 7'yi ücretsiz deneyin

2009-09-02T23:06:00.004+03:00

Windows 7 Enterprise Final'i ücretsiz deneyin.

Windows 7'nin Final sürümün tüm özelliklerini denemek ister misiniz? Gerekli bağlantılar burada.

Windows 7 Final sürümünü ücretsiz olarak denemek isteyenler için taze fırsat: Microsoft, Windows 7'nin en kapsamlı ikinci sürümü olan Enterprise'ı 90 gün boyunca ücretsiz olarak test etmenize izin veriyor.

Windows 7'nin Final sürümünü test etmek için kullanabileceğiniz ISO görüntü dosyası hem 32- hem de 64-Bitlik sürüm olarak Technet Springnboard Series üzerinden sunuluyor.

İşin güzel tarafı ise Windows 7 Enterprise ile yeni işletim sisteminin tüm özelliklerini test etme şansınızın olması. Windows 7'nin en üst sürümü Ultimate ile aynı fonksiyon yelpazesini sunan Enterprise, deneme sürümü olarak hiçbir fonksiyon kısıtlaması sunmuyor.

90 günlük deneme sürümü son derece sert aktivasyon kısıtlamalarıyla çalışıyor. Örneğin Windows 7'yi kurduktan sonra 10 gün içinde ürünü etkinleştirmelisiniz, yoksa her saat başı sistem yeniden başlatılıyor. Ürünü etkinleştirdikten sonra başlayan 90 günlük deneme sürecinin sonunda da aynı sert kısıtlama devreye giriyor. Ürün anahtarı, indireceğiniz ISO dosyasının içine entegre edilmiş olarak geliyor.

MS, Windows 7 Enterprise'ın 90 günlük deneme sürümünü 2010'un mart ayına kadar indirmeye sunuyor. Ama bu fırsat daha önceki bir zaman diliminde de sonlandırılabilir; çünkü belli sayıda kişinin indirilmesine izin verilecek.

Not: İndireceğiniz ISO görüntü dosyası beş dilde sunuluyor; fakat Enterprise sürümü dil paketi desteği sunduğu için Windows'unuzu istediğiniz zaman Windows Update üzerinden Türkçeye çevirebilirsiniz.

Download: Windows 7 Enterprise (90 günlük deneme)

Bilgi için: Microsoft
Telefon: (212) 258 59 98 pbx

Beyni görünen şeffaf balık: Macropinna

2009-09-02T11:56:00.002+03:00

Şeffaf kafatası ve tüpsü yeşil gözleriyle en ilgi çekici canlılardan biri olan Macropinna microstoma balığı görenleri şaşırtıyor.

Şeffaf başlı balık görenleri şaşırtıyor. Bilim adamları tarafından Macropinna Microstoma olarak adlandırılan balığın ilk kez 1939 yılında keşfedildiği belirtildi.

Tüpsü yeşil gözleri transparan kafasının içinde olan balığın düşmanlarını çok iyi gördüğü kaydedildi. Şu ana kadar gözleri belli bir yerde sabit durduğuna inanılan balığın yeni özellikleri de ortaya çıktı.Gözleri bir insanınki gibi yüzünün önünde olan balık, yönünü belirlemede de onlara başvuruyor.

Balığı görüntülemeyi başaran Monterey Koyu Akvaryum Araştırma Enstitüsü'nden Bruce Robison ve Kim Reisenbichler, ilginç balığa "Barreleye Fish" takma adını verdi.

Teleskop biçimindeki gözleriyle hayret verici bir görünüme sahip olan bu balık türü, daha çok Atlantik, Pasifik ve Hint Okyanusu'nda yaşıyor. Balığın başının içi tamamen görülebilirken, gözleri ışığın etkisiyle yeşil olarak göze çarpıyor. 600 metre derinlikte çekilen görüntülerde balık neredeyse hareketsiz duruyor.

Müslümanlara özel helal arama motoru

2009-09-01T17:43:00.002+03:00

Britanya'da internette Müslümanlara özel "helal" arama motoru kuruldu.

LONDRA - ImHalal.com adresinde yayın yapan site, sakıncalı bulduğu İngilizce kelimeleri filtreleyerek, bu kelimeler hakkında kullanıcıya uyarı mesajı veriyor.

Arama kriterlerini üç bölüme ayıran site, en sakıncalı kelimeler arandığında, kullanıcıyı, kelimenin 3. seviyede haram olduğu ve arama kriterini değiştirerek yeniden arama yapması yönünde uyarıyor.

Sitenin kurucuları, Müslüman toplumunun son yıllarda internette oldukça etkin şekilde yer aldığını, İslami kurallar çerçevesinde internette gezinebilmeyi sağlamak amacıyla "I'm Halal" (Ben Helalım) adıyla bu arama motorunu kurduklarını ifade ediyor.

Opera 10 Final hazır

2009-09-01T15:40:00.002+03:00

Opera 10: Tarayıcının final sürümü yayımlandı.

Rekabeti kızıştıracak son hamle Opera'dan: Opera 10 Final indirilmeye sunuldu. Bağlantılar burada.

İki nihai sürüm adayından sonra en sonunda Opera 10'un final sürümü indirilmeye sunuldu.

En önemli değişikliklerin arasında görüntüleme motoru Presto 2.2 var. Geliştiriciler hız ve istikrar konusunda gelişmeler vaat ediyor. Özellikle yoğun kaynak tüketen Facebook ve GMail web sayfaları artık çok daha akıcı gösterilecek. Bunun dışında Opera 10, yeni motoru sayesinde Acid3 testinde 100 puan elde ediyor.

Web tarayıcıyla beraber gelen özellikler arasında fare hareketlerini algılama, e-posta ve IRC istemcisi, web sitesine has ayarlar ve bir RSS okuyucu var. Hızlı seçim ismindeki özelliği sayesinde her sekme açışınızda karşınıza çıkan tabloya sık gezdiğiniz web sitelerini sabitleyebilir ve erişimi kolaylaştırabilirsiniz.

Yazılımın nihai sürümünü aşağıdaki linkten indirebilirsiniz.

Download: Opera 10 Final (Türkçe)

'İnsan iskeletli' robot hareket etti

2009-09-01T12:22:00.000+03:00

Bilimadamları insan iskeletinin yapı ve işlevlerini taşıyan ‘kemik’ sistemine sahip robotu başarıyla denedi.

Hümanoid (insansı) robot yaratma yolunda bugüne kadar önemli aşamalar kaydeden mühendisler, şimdi insan iskeletinin anatomisine uygun bir ‘kemik yapısı’na sahip robot üzerinde çalışıyor.

Beş Avrupa ülkesinden araştırmacılar, hümanoid robotların insan gibi hareket edebilmesini sağlayacak ilk ‘iskelet’ modelini denedi. Eccerobot adı verilen modelde, insanda bulunan kemik, eklem, kas ve tendonlara benzer yapı ve parçalar kullanıldı.

İnsan vücudundaki en basit hareketin bile oldukça karmaşık bir kemik, kas ve tendon çalışmasıyla ortaya çıktığını belirten ekip üyeleri, robo-iskeletin mekaniği üzerinde geliştirme çalışmalarına da başlamış durumda.

Sussex Üniversitesi’nden ekibe katılan Owen Holland hümanoid robotların daha gerçekçi hareketlere sahip olması gerektiğini, bunun da ancak insansı bir iskelet sistemi kullanılan ‘antropomimetik’ robotlarla öümkün olabileceğini söylüyor.

Walt Disney Marvel'ı satın alacak

2009-09-01T01:13:00.000+03:00

Walt Disney, ünlü roman ve çizgi film karakterlerinin yaratıcısı Marvel şirketini, 4 milyar dolara satın alacak.

LOS ANGELES - Her iki şirketin de anlaştığını açıklayan Walt Disney, Marvel şirketini satın alarak, birçok çizgi roman karakterinin yayın hakkına sahip olacak.

ABD'li çizgi roman yayımcısı şirketi 'Marvel'ın yayınlamış olduğu çizgi romanlar arasında 'Fantastik Dörtlü', 'Örümcek Adam', 'Hulk', 'Demir Adam', 'Daredevil', 'Kaptan America', 'X-Men', 'Civil War' ve 'Blade' gibi ünlü seriler de var.

Marvel, 1960'lı yıllardan bu yana DC Comics ile birlikte ABD'nin en büyük iki çizgi roman şirketinden biri olma özelliğini sürdürüyor.

Prison Break’in oyunu.!

2009-08-31T12:52:00.003+03:00

Duyunca şahsen ben inanamadım. 4 Heyecan dolu sezon ile bir fenomeni noktalayan Prison Break artık video oyunu olarak bilgisayarlarımıza konuk olucak! Gerçekten bu habere tüm pb severlerin seviniceğini düşünüyorum. Sonuçta severek ve soluk soluğa izlediğimiz Michael Scofield artık bizim kontrolümüzde olucak.Oyun sanırım dört sezon değilde sadece birinci sezonu konu alıyor. Michael ve Lincoln kardeşleri yöneterek ilk sezonumuzdaki hapishaneden kaçmaya çalışıcağız…

Deep Silver, Prison Break’in oyununu yapmak için kolları sıvadı.

Yapılan açıklamaya göre Deep Silver, Prison Break’in lisans hakları konusunda 20th Century Fox ile anlaşmaya vardı. Bu anlaşma paralelinde Zootfly firması tarafından geliştirilecek olan oyun, aksiyon / adventure türünde olacak ve hem PC, hem de yeni nesil konsollar için piyasaya sürülecek.

Prison Break ekran görüntüleri için tıklayın

Dünya’yı bir traktör kurtaracak !

2009-08-31T12:34:00.002+03:00

2029 yılında Dünya'ya çarpması beklenen dev meteor böyle engellenecek...

İngiliz bilim adamları, 2029’da Dünya’ya çarpacağı tahmin edilen dev meteoru durdurmak için “Yerçekimi traktörü” isimli bir uzay gemisi tasarladı.

Hollywood filmi Armageddon’daki gibi Dünya’ya çarpacak ve gezegeni parçalara bölecek bir meteoru engellemek isteyen uzmanlar, meteorun yörüngesini yerçekimiyle değiştirip onu dünyaya çarpmadan başka bir yöne çevirecek ‘traktör’ü icat ettiler. Aracın, 20 yıl içinde inşa edilip meteor gelmeden hazırlanması planlanıyor.

Discovery mekiği uzay istasyonuna ulaştı

2009-08-31T12:20:00.001+03:00

Discovery uzay mekiğinin Uluslararası Uzay İstasyonuna (UUİ) ulaştığı bildirildi.

İstasyona tonlarca ağırlığınca malzeme götüren mekiğin, pazar gecesi istasyona vardığı ve kenetlendiği belirtildi.

UUİ'de bir hafta kalacak olan Discovery'nin 7 kişilik mürettebatı tamir amaçlı 3 uzay yürüyüşü yapacak.

Discovery'nin düzenleyici roketlerinden birinin bozulmasının ardından mekik istasyona, ana roketler yardımıyla ulaştırıldı.

Halkalarda ne gizli?

2009-08-31T12:13:00.000+03:00

Satürn'ün halkalarının gizemi...

Satürn'ün gizemli halkaları ile ilgili yapılan her keşif yeni soruları da beraberinde getiriyor.

İlk olarak 17. yüzyılda Galileo Galilei tarafından fark edilen Satürn'ün halkaları 21. yüzyılda halen gizemlerini büyük ölçüde korumayı sürdürüyorlar. Bilim adamlarının trilyonlarca ton ağırlığında olduğunu tahmin ettikleri halkaların buz, toz ve kaya parçalarından oluştuğu ön görülüyor. Zaman içerisinde gözlenen halkaların renklerinde meydana gelen değişiklikler, halkaların sürekli değiştiğini ve muhtemelen genişlediğinin bir ispatı olarak kabul ediliyor.

Bilim adamları tek bir halka gibi görünmesine rağmen pek çok halkadan oluşan bu esrarengiz oluşumun nasıl ve hangi sebeplerden meydana geldiği konusunda kafa patlatmaya devam ediyorlar. Satürn ile ilgili son çalışmalardan sonra öne çıkan teorilerden biri yaklaşık 4 milyar yıl önce Satürn'ün yörüngesindeki bir uydunun parçalandığı ve kalıntılarının bu halkaları oluşturduğu yönünde. Diğer bir teori ise gezegenin oluşum aşamasında çevresinde bulunan kaya parçalarının oluşan gezegenin çekim alanına kapıldıkları ve bu halka şeklini oluşturdukları yönünde.

Fakat bu ve benzeri teorilerin hiç biri yakın zamanda ispatlanacak gibi görünmüyor. Fakat güneş sisteminde dolaşan Cassini adlı uzay aracının 2017 yılında Satürn'ün çok yakınından geçecek olması belki de 8 yıl sonra bu büyük gizemi biraz daha iyi anlamamıza yardımcı olabilir.

Yasak Şehir'e online ziyaret.!

2009-08-31T01:41:00.000+03:00

Pekin'de 600 yıllık tarihi olan Yasak Şehir, hizmete sunacağı yeni internet sitesiyle online olarak gezilebilecek.

China Daily gazetesinin haberine göre, İmparatorluk Sarayının online gezi hizmeti 1 Ekimdeki Milli Gün kutlamalarıyla başlayacak.

Yasak Şehir Bilgilendirme Merkezi Müdürü Hu Çui, yaptığı açıklamada, müzenin hem online hizmet almak, hem de yerinde görmek isteyen ziyaretçilere 8 bin 707 oda ve 1,5 milyon civarında sanat eseriyle, yeni dönemde daha iyi hizmet sunacağını söyledi.

Hu, ayrıca akademik çalışma yapmak isteyen araştırmacılara, İmparatorluk Sarayına ait doküman ve resimlere online olarak ulaşabilme imkanı sağlayacak hizmet sayesinde, Çin tarihi ve imparatorluk yaşantısına dair çalışmaların daha çok yapılacağını kaydetti.

Gerçek görüntüler, fotoğraflar ve saray hakkında ayrıntılı bilgi bulunan site, aynı zamanda 725 bin metre karelik alanı üç boyutlu olarak gezme imkanı sunuyor.

Dünyada halen ayakta kalan en büyük saray olan Yasak Şehir, Ming Hanedanlığı'nın ortalarından Çing Hanedanlığı'nın sonuna kadar (1421-1911) 27 imparatora ev sahipliği yaptı.

Yaklaşık 725 bin metre kare alanı kaplayan Yasak Şehir, güneyden kuzeye yaklaşık bin metre uzunluğunda, doğudan batıya yaklaşık 800 metre genişliğinde. Dört tarafı, 10 metreyi aşkın yükseklikteki duvarlarla çevrili olan Yasak Şehir, 1987 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirasları Listesi'ne alındı.

Pardus 2009 Arşivleyelim !...

2009-08-31T00:08:00.000+03:00

Ülkemizin tek işletim sistemi olan Pardus'un 2009 sürümü hazır.
Pardus'un yeni sürümünde başta grafik arabirimi olmak üzere bir çok yerinde düzenlemeler yapıldı. Bu düzenlemeler sonucunda pardus'un eski sürümlerine göre çok daha hızlı olduğunu gördüm.

Pardus 2009'un yeni eklenenen ve geliştirilen fonksiyonları;
Grafik arabirimi: Sonunda pardus kde4 sürümüne geçiş yaptı. Bu değişimi ile yeni arayüzün vista'dan daha hoş ve kullanılabilir olduğunu göreceksiniz.
Dosya Sistemi: Pardus'da öntanınmlı dosya sistemi Ext4 oldu. Bir önceki dosya sistemi olan Ext3 ile aralarında uçurum var denebilir.
Sistem Programları: Tübitak'ın pardus için hazırladığı programlardan Yalı, Pisi ve Çomar'a yeni düzenlemeler getirildi. Sistem açılışı eskisine oranla 2 kat arttı.

Pardus'u Windows'dan ayıran en önemli özelliği ise pisi programı ile sağlanan program deposudur. Yani linux için yazılmış olan tüm programları ve oyunları hiç vakit kaybetmeden pisi ile kurabilirsiniz. Tek yapmanız gereken istediğiniz programı seçip yükle'ye basmanız olacaktır.

Pardus 2009'u İndirmek İçin Tıklayın !...

Tavsiye: Pardus'u yüklediğinizde ilk 1-2 ay kullanma sıkıntısı çekebilirsiniz yada yeni çıkan oyunları oynamak isteyebilirsiniz. Bu gibi durumlarda Windows işletim sistemini arayacağınızdan windows'unuzu silmenizi tavsiye etmiyorum.

Alıntıdır..!

'Ay taşı' meğer tahtaymış

2009-08-30T02:26:00.001+03:00

Hollanda Ulusal Müzesi’nin deposunda saklanan ‘Ay taşı’nın aslında Ay’dan gelmediği ve taşlaşmış ağaç parçasından başka bir şey olmadığı ortaya çıktı.

Sahte Ay taşı Apollo 11 astronotları tarafından, uzay seyahati ertesinde Hollanda’ya yaptıkları gezide zamanın Hollanda Başbakanı’na hediye edilmişti.

‘Ay taşı’nı bilimsel analizden geçiren uzmanlar cismin aslında taş görünümlü sertlemiş ağaç kütlesi olduğunu ortaya çıkardı. Rijksmuseum yetkilileri de Apollo 11’in uzay seyahatinden hemen sonra bu kadar önemli bir bulgunun Hollanda’ya hediye edilmesinin o zaman da şaşırtıcı bir olay olduğunu belirtti.

Ay taşı, Rijksmuseum’un bugüne kadar en önem verdiği neslerin arasındaydı. Müze sözcüsü Xandra van Gelder, ‘kopya’nın yine de saklanacağını ve olay hakkında bazı sorulara yanıt aranacağını söyledi.

Ay taşı 1969 yılında üç Apollo 11 astronotunun Hollanda’ya ziyareti sırasında zamanın ABD Büyükelçisi tarafından Hollanda Başbakanı Willem Dreesmn’a şahsi bir hediye olarak verilmişti. Başbakan’ın 1988 yılında ölümünü takiben Ay taşı da Rijksmuseum’a teslim edildi.

Plüton yine gezegen olamıyor

2009-08-30T02:03:00.001+03:00

Satüsü gezegenden cüce gezegene indirilen Plüton'un, yakında yapılacak Uluslararası Astronomi Birliği toplantısında gezegenliğe terfi edemeyeceği bekleniyor.

Houston Chronicle gazetesinin haberine göre, "Pluto Confidential" kitabının yazarı Amerikalı astronom Stephen Maran, üç yıl önce statüsü gezegenden cüce gezegene indirilen Plüton'un durumunda, yakında Brezilya'nın Rio de Janeiro kentinde yapılacak Uluslararası Astronomi Birliği toplantısında bir değişiklik yapılmasının beklenmediğini söyledi.

Maran, üç yıl önce Çek Cumhuriyeti'nin başkenti Prag'da Irak savaşı sırasında düzenlenen toplantıda biraz da Amerikan karşıtlığının etkisiyle Amerikalı astronomlar tarafından keşfedilen tek gezegen olan Plüton'un gezegenlikten düşürüldüğünü savunarak, siyasi rüzgarların Plüton'un eski statüsüne kavuşmasına izin vermeyecek gibi göründüğünü belirtti.

Toplantıda Amerikalı gök bilimcileri temsil edecek grubun başkanı Robert Williams da, Rio'da yapılacak toplantının Genel Kurulu'na, Plüton veya Güneş Sistemi'ndeki bir başka gezegenin durumunun değişikliği için şimdiye dek başvuru yapılmadığını kaydetti.

Prag'daki toplantıda oylamaya katılan 424 astronomun çoğunluğu Plüton'un cüce gezegen statüsüne düşürülmesi, isminden mahrum bırakılması ve 134340 numarasıyla kimliklendirilmesini kararlaştırmıştı.

İlk kez bir molekül fotoğraflandı

2009-08-30T02:01:00.000+03:00

IBM Zürih Laboratuarı araştırmacıları ilk kez tek bir molekülün fotoğrafını çekmeyi başardı.

Bilimadamları bir molekülün ayrıntılı kimyasal yapısını açıkça gösteren fotoğraf çekmeyi başardı. Molekül yapısını bu derece yakından izleyebilmenin elektronik ve ilaç sanayii başta olmak üzere pek çok alanda moleküler tasarıma önemli katkıda bulunması bekleniyor.

Science dergisinin bildirdiğine göre AFM (Atomic Force Microscope) adlı süper mikroskobu kullanan IBM Research Zurich ekibi, çalışmada konu mankeni olarak pentacene (polisilik hidrokarbon) kullandı. Fotoğrafta moleküldeki karbon atomlarının arasındaki bağları bile görülebiliyor.

Aynı ekip daha önce de tekil karbon nanotüpleri görüntülemişti.

Bu da Rock Mevlid!..

2009-08-29T22:03:00.000+03:00

Mevlid-i Şerif’i senfonik rock olarak dinlediğinizi hayal edin bir. Rock, caz, blues ilahiler ezber bozacak!

Kağan Tayanç'ın Yunus Gibi albümünden Sufi-Rock tarzında "gel gör beni aşk neyledi" yi birde böyle dinleyin. Çok güzel bir kıvamda olmuş. Pink Floyd çağrışımları yapıyor. Hicret albümünden bir tane sipariş verdim bile.

Alışılmışın dışında, orjinal bir çalışma olmuş. Zaten aslolan da alışılmışlara alışmamak, alışılmışların dışındaki güzellikleri keşfetmek değilmidir ?

video platform
video management
video solutions
free video player

Sinan Çetin Klibi - Mutlu Ol Bu Bir Emirdir!

2009-08-29T16:36:00.001+03:00

İlk başta seyredildiğinde "silah zoruyla toplumu değiştirmeye kalkışmışlar, traji komik bir olay" diyen bir klip ve mesaj gayet açık gibi ama... içine girip biraz düşününce...

Sinan Çetin'den Nebil Özgentürk'ün Türkiye'nin Hatıra Defteri belgeseli için yapılmış "yasaklar" üzerine bir kısa film...

Yıl 1934, Anadoluda bir köy...

O yıllarda TC. Hükümeti radyolarda türk müziğinin çalınmasını yasakladı...

Amacı batı müziğinin yaygınlaşmasını sağlamaktı...

Genç Cumhuriyet; alaturka yerine, alafranga'yı yani batı kültürünü topluma yerleştirmek istiyordu...

Yeni Google Logosu: Michael Jackson

2009-08-29T12:45:00.001+03:00

29 Ağustos 1958 yılında doğan Michael Jackson, küçük yaşlarda babasının kurduğu müzik grubuya müziğe başladı. Zaman ilerledikçe müzikteki başarısı ve milyonlarca satan albümleriyle büyük şöhret kazanarak Pop'un Kralı olarak anılmaya başladı.

Sansasyonel hayatı ve sağlık sorunlarıyla gündemden hiç düşmeyen Michael Jackson, 25 Haziran 2009'da evinde geçirdiği bir kalp rahatsızlığı sonucu hayata veda etti.

Google, bu büyük Müzik Ustası'nı doğum gününün yıldönümünde unutmayarak bir logo hazırladı.

Google'dan Michael Jackson'a Doğum Günü hediyesi...

Daha Ayrıntılı Hayat Öyküsü:

Jackson Ailesi’nin dokuz çocuğunun yedincisi olarak dünyaya gelen Michael Jackson, babasının kurduğu Jackson 5 grubunda 1971 yılında henüz 11 yaşındayken müzik yaşamına atılmıştır. Daha sonra Off the Wall (1979), Thriller (1982), Bad (1987), Dangerous (1991), HIStory (1995) gibi milyonlarca satan solo albümlere imza atan Jackson, büyük bir şöhret kazanmış ve “Popun Kralı” (İngilizce: King of Pop) olarak anılmaya başlanmıştır.

Üç çocuk babası olan Michael Jackson, 25 Haziran 2009 günü Los Angeles’taki evinde geçirdiği rahatsızlık sonucu koma hâlinde hastaneye kaldırılmış fakat kurtarılamamış ve kalp durması nedeniyle 50 yaşında hayatını kaybetmiştir..

Yazı için referans alınan kaynaklar:

http://forum.shiftdelete.net/
http://www.nazlimcafe.com/

Sizin Halen Bir Robotonuz Yok mu?

2009-08-29T11:49:00.000+03:00

Ben Robot BETA versiyonu şuan için sadece Windows işletim sistemlerini desteklemektedir. Kararlı sürümde tüm platformlarda kullanılır hale getirilecektir.

Ben Robotu kullanabilmek için kişi öncelikle Hotmail/MSN adresi edinmektedir. ( Hemen edinmek için bu bağlantıyı takip edebilirsiniz )

Ben Robotu hemen kullanmak için, edinmiş olduğunuz kullanıcı adı ve şifrenizi Ben Robot programı üzerine girip ” Oturum Aç” demeniz yeterli olacaktır. Girmiş olduğunuz hesap bilgileriniz doğrultusunda açılan Ben Robot Client, kullanmış olduğunuz MSN içeriğine benzemektedir. Ben Robot’un kişi listesinde bulunan arkadaşlarınız , açmış olduğunuz oturumu MSN pencerelerinde farkedeceklerdir.

Eğlence amaçlı kullanımlarda Ben Robot’a yeni bir cevap öğretmek için üst menüde bulunan “ÖĞRET” sekmesi altından işlemlerinizi rahatlıkla yapabilirsiniz.

Öğret sekmesi altında gelen 2 adet forum kutusu bulunmaktadır.

Bunlardan ilki;

” Ne Diyecekler” diğeri ise ” Ne Diyeceğim”

Kullanımı gayet basit olan bu form elemanlarında “Ne Diyecekler” kısmına Ben Robot ile sohbet eden kişi tarafından yazılabilecek kelimeleri (Örnek : adın ne) girebilirsiniz. Ben Robotun bu kelimeye karşılık olarak vereceği cevabı ise “Ne Diyeceğim” kısmına (Örnek: BenRobot) girebilirsiniz. Aynı anda eş zamanlı olarak ” Ne Diyecekler” ve “Ne Diyeceğim” alanlarına birden çok anahtar kelime ve cevap girmeniz de mümkündür. ( Örnek: “Ne Diyecekler” merhaba robot bugün hangi filmi izleyebilirim? “Ne Diyeceğim” : Merhabalar, bugün için sana tavsiyem Robotu Gördüm filmi olabilir … gibi. )

Bu basit ayarlar sayesinde hayal gücünüze dayanarak , Ben Robot’a milyonlarca kelime , soru/cevap öğretebilirsiniz.

Ben Robotun sanal beyni içerisine girmiş olduğunuz cevapları güncellemek / değiştirmek ya da göz atmak için ise yine yukarıdaki işlem menülerinden “BEYİN” sekmesine girebilirsiniz.

“BEYİN” sekmesi altında bulunan kullanıcıdan gelen soru ya da kelimeler ve Ben Robtun vermiş olduğu cevap ya da kelimeleri rahatlıkla kontrol edebilir, düzenleyebilir ya da yeni bir soru / cevap öğretebilirsiniz.

Yukarıda anlatılan bu 2 akıllı ve basit işlem menüleri sayesinde Ben Robotunuzu laf cambazı haline getirebilir ve arkadaşlarınız ile oldukça keyifli anlar geçirebilirsiniz. Eğlence haricinde kullanmak isterseniz alternatif bir fikir olarak müsait olmadığınız durumlarda Ben Robotu kendi MSN Hesabınız ile açabilir dostalarınızın size yazmış olduğu mesajlarda Ben Robotu Sekreter olarak kullanabilirsiniz.

Ben Robota sahip olmak için

tıklayınız..!

Fizik Kurallarına Aykırı Gezegen

2009-08-28T02:22:00.001+03:00

Dünya’ya 1000 ışık yılı uzaklıkta keşfedilen ve WASP-18b adı verilen gezegenin hareketleri bilinen fizik kurallarına meydan okuyor.

Jüpiter’in 10 katı büyüklüğünde olan ve kendi yıldızına çok yakın bir yörüngede dönen gezegen, bir turunu 24 saatten daha az sürede tamamlıyor.

St Andrew’s Üniversitesi’nden Andrew Collier Cameron, en az bir milyar yıl yaşında olduğu tahmin edilen dev kütleli gezegenin bu hız ve yakınlıkla aslında çoktan kendi güneşiyle çarpışmış olması gerektiğini söyledi.

Gezegenin bugün hala sağlam olmasının 2000’de 1 gibi çok düşük bir olasılık olduğunu belirten Cameron, gezegenin hareketlerinin şaşırtıcı olduğu kanaatinde. Cameron’a göre bu çarpışma en geç 500 bin yıl içinde gerçekleşmeli.

Güneşe çok yakın olduğu için yüzey sıcaklığı 2100 santigrat dereceyi bulan gezegenin atmosferi, yüksek sıcaklık dolayısıyla elmas ve safir bulutlarıyla dolu olabilir.

Alıntıdır!

Blog Dergisi 1. Sayı Oku

2009-08-28T01:21:00.000+03:00

Blog Dergisi’nin 1. sayısı çıktı. Dergiyi isterseniz indirebilirsiniz, isterseniz indirmeden issuu.com üzerinden keyifle okuyabilirsiniz.

Blog Dergisi Ağustos Sayısı İçindekiler:

Blog:
Blogger’ la Blogluyoruz.
Blog Zengin Eder Mi?
Gözden Kaçırılmaması Gereken Wordpress İpuçları!
Mert Erkal, Bloggerların En Çok Merak Ettiği Soruları Yanıtlıyor.
Seo nedir? Seoyu Etkileyen Faktörler!

Röportaj:
Blogcularla Röportaj: Elma+Alt+Shift
Teknoloji:
Beklenen An Geldi: Windows 7
Laptop İncelemeleri
Oyun:
Oyun İncelemeleri: Prototype ve Dark Sector
Sinema:
Johnny Depp – Tim Burton İkilisinin Fantastik Yolculukları
Müzik:
Aranjör Özgür Yedievli ile Sohbet
Gündem:
Özelleştirilmeyen Yer Kalmıyor!
Sağlık-Yaşam
Dumansız Hava Sahasına Girdik
Mizah:
Tatil Düz Yazı Onur Gürleyen Karikatürleri

Daha fazlası için dergiyi inceleyebilirsiniz..

Derginin en güncel halini en kısa zamanda burada bulabilirsiniz.

DERGİYİ İNDİR: LİNK
DERGİYİ OKU:

Daha fazla bilgi için tıklayınız

Hayko Çepkin'den İlahi

2009-08-27T23:36:00.000+03:00

Geçenlerde TRT1 de dinledim , Sesine çok yakışmış bir kez daha hayran olmaktan kendimi alamadım...
Her zaman ki gibi süper

Hayko Cepkin’in Trt "Sufi Klipler" programı için seslendirdiği parça.

Loch Ness Gölü Canavarını Google Earth Yakala’mış

2009-08-27T23:16:00.000+03:00

İskoçya’da yıllardır süre gelen Loch Ness Gölü’nde yaşadığı iddia edilen efsanevi canavar Google Earth’te görüldü!

Bu uydu görüntüsü, bir güvenlik görevlisi tarafından tarafından fark edildi. Dikdörtgen şeklinde ince kenarları olan bu simge ülke genelinde tartışma yarattı.

Güvenlik görevlisi Jason Cooke, gördüklerine inanamadığını, bu şeklin tamamen Loch Ness Gölü canavarı tanımlamalarına uyduğunu açıkladı. Loch Ness Gölü canavarı suda yüzerek yaşayan varlığı geniş kitlelerce inanılan bir canavar. Adrian Shine, Loch Ness projesi araştırmacısı, bu yeni şeklin çok ilginç olduğunu ve kesinlikle incelenmeye değer olduğunu söyledi.

Doğruluğu tartışılır tabi…

Alıntıdır.!

Facebook! Seni Dava Ediyorum Fazla Sosyalsin

2009-08-26T13:01:00.000+03:00

ABD’nin California eyaletinde Facebook aleyhinde dava açan şikayet sahipleri, siteyi, “üyelere özel hayatlarını internette başkalarıyla paylaşma imkanı vermekle” suçladı.

5 Facebook kullanıcısı, “fazla sosyal” diyerek siteyi dava etti.

ABD’nin California eyaletinde Facebook aleyhinde dava açan şikayet sahipleri, siteyi, “üyelere özel hayatlarını internette başkalarıyla paylaşma imkanı vermekle” suçladı.

Davacılar, Facebook’u kullanıcılara internete koyulan bilgileri sıkı sıkıya kontrol etme sözünü yerine getirmeden şahsi bilgileri toplamakla itham etti.

Facebook yetkilileri ise, davanın saçma olduğunu öne sürerek hukuk mücadelesinden kaçmayacaklarını bildirdi.

Şikayet sahiplerinin, tazminat talep ettiği öğrenildi, ancak tazminat miktarı belirtilmedi.

Facebook, üniversite arkadaşlarına ömür boyu haberleşebilme imkanı sunmak amacıyla 2004 yılında kurulmuştu. Bazı insanlar git gide manyaklaşıyor.

Alıntıdır.!

Yeni Google Logosu: Galileo’s Telescope

2009-08-26T12:46:00.000+03:00

Google bu gece yarısı Galileo’s Telescope logosunu yayına soktu. Peki bu Galileo’s Telescope nedir?

Galileo’nun Teleskobu (Galileo’s Telescope)

Galileo Galilei 15 şubat 1564 tarihinde İtalya’nın Pisa şehrinde doğmuş ve hayata 8 ocak 1642 yılında veda etmiştir. Geçen bu süre zarfı içerisinde pek çok bilimsel çalışmaları ve araştırmaları olmuştur.

Astronomi bilimi ilgili çalışmalar, optik teleskobun icadı ve geceleri gökyüzünü incelemek için kullanımı 1600′lere kadar dayanır. Galileo Galilei teleskopu icat etmedi, ama sistematik olarak göksel nesneleri gözlemlemek için kullandı ve buluşları ilk kayıtları oluşturdu.
1610 yılında yaptığı bu gözlemlerini bir kitap haline getirdi. “Sidereus Nuncius” (veya “Starry Messenger”) adlı kitabında Ay, Jüpiter, Samanyolu ve yıldız kümeleri üzerine yaptığı gözlemlerini ve çalışmalarını topladı. Bu ve sonraki gözlemleri ve bunlara getirdiği yorumları sonucunda, 1543 yılında Kopernik tarafından önerilen bir güneş merkezli modelin benimsenmesi, evrenin yermerkezli Ptolemaios modelinin çöküşüne yol açtı.

Galileo Teleskobu

Ay’ın evreleri Galileo’nun çizimleri

Galileo temel olarak ham kırılma teleskop kullandı. İlk sürümü sadece 8 kat büyütülmüştü. “Sidereus Nuncius”ta yaptığı gözlemlerde kullandığı teleskopu, 20 kat büyütmeye göre ayarladı. Bu, uzun bir tüptü ve bir dışbükey objektif lens ile içbükey mercek vardı. Onun teleskoplar ile yaşadığı temel sorunu dar açı nedeniyle, Ay’ın ancak yarı genişliğini gözlemleyebilmesi oldu.

Galileo’nun teleskop çizimi

Onun teleskobun optik yolun Galileo'nun çizim

Bir Galileo’nun teleskobu; odak uzaklığı bir diyafram 26 mm ile 1330 mm ise, 14 kat büyütür. Bu alet, bir objektif, iki dışbükey lens ile bir yüzü düz diğeri içbükey mercek içerir.
Erken bir teleskop, Ağustos 1609 ve kroki

Alıntıdır.!

Link Değişimi..!

2009-08-26T02:41:00.002+03:00

Savaş tımarhanesi

2009-08-25T17:27:00.000+03:00

Oooo, herkes birden çıldırıverdi.

Kremalı bir pastayı paylaşmaya çalışan aç mağara adamları gibi barışın içine ellerini daldırıp her yanlarına bulaştırıyorlar.

Bir zaman bu çirkin kapışmayı izleyeceğiz herhalde.

Hepsi birden kendilerine bir pay çıkarmaya uğraşacaklar.

O açlık anlarının vahşi kapışmalarında hep olduğu gibi “en vahşi” olan herkesi kendine benzetiyor.

Bu kavgada, en vahşi MHP olduğu için MHP’lileşmek de ortak tavır oluyor.

AKP de, CHP de, PKK da MHP’yi taklit ediyor.

AKP, sakil bir idam kavgasına girişti MHP ile.

Barış girişiminin öncülüğünü üstlenen bir partinin böylesine bir “astın, asmadın” kavgasına girmesinin anlamı ne?

En gözde paye “cellâtlık” mı siyaset dünyasında?

MHP, çocukların ölümü üzerinden kendine siyasi rant devşirmeye çalışıyor.

Bunu neden eleştirmiyorsunuz?

Bu kanlı rezillik değil mi asıl eleştirilmesi gereken?

AKP, MHP’ye benzeyerek nasıl barış getirecek?

AKP gibi CHP de MHP’lileşiyor.

Baykal da Milli Güvenlik Kurulu’nu “barışı” desteklediği için eleştiriyor.

Asıl hedefi Genelkurmay Başkanı Orgeneral İlker Başbuğ.

“Savaşı sürdürsene” diyor CHP Genelkurmay Başkanı’na.

Bir siyasi parti, siyaset yerine “askerî” bir çözümün peşine düşüyor.

Sivillerin sustuğu, paşaların kükrediği o “eski devleti” istiyor.

PKK ise MHP’nin Kürt modeli gibi, MHP ile aynı tezi savunuyor.

MHP, “önce PKK teslim olmalı” diye tutturuyor, PKK da, “önce PKK ile görüşülmeli” diyor.

MHP ile PKK’nın anlamadığı konu aynı.

Kürt sorununun iki bacağı var, birincisi Kürtlerin “eşit vatandaşlık” haklarına kavuşturulması.

Bu siyasi bir konu ve siyasetçiler tarafından çözülecek.

DTP daha önce çok mantıklı bir şekilde “siyaseti bizimle, savaşı PKK ile görüşün” demişti.

Doğrusu da budur bence.

Devlet, PKK ile savaştığına göre silahların susması için de PKK ile görüşecek.

Ama devletin anayasayı değiştirmesi, Kürtlere eşit vatandaşlık hakkını tanıması, anadilde eğitimin yolunu açması için niye PKK’yla görüşmesi gerekiyor?

Bunlar siyasi partiler tarafından konuşulur, siyasette de Kürtleri temsil eden bir parti var.

Zaten o parti de sürece dahil edilmiş vaziyette.

PKK, aynen MHP gibi “önce PKK” derse barış sürecini bloke eder.

Sanırım, PKK sadece “savaşta” değil “barışta” da “tek muhatap” olmak istiyor ama bu gerçekçi değil.

Birincisi, bu, DTP’yi tümden dışlamak anlamına gelir.

İkincisi, siyasette Kürtlerin tek temsilcisi PKK değil, birçok siyasi Kürt örgütü var ve hepsinin de söyleyecek bir sözü bulunuyor.

Silahlı mücadelede tek Kürt örgütü PKK’dır onun için “silah bırakılmasında” tek muhatap da odur ama siyasi çözümde tek muhatap PKK değildir.

PKK’nın MHP’lileşmesinden, “önce PKK” demesinden, Türk tarafını öfkelendirecek tehditlerde bulunmasından bir yarar çıkmaz.

Kürtleri “silahla, bombayla, orduyla” tehdit eden hoyratlıklar Kürtleri nasıl öfkelendirirse, “asarız, keseriz” türünden tehditler de Türkleri öfkelendirir.

Anladık, yirmi beş yıldır savaşan bir ülkede herkes hoyratlaştı ama şimdi barışı konuşuyoruz, herkes diline bir sahip olsa fena olmaz.

Zaten çok hassas bir noktadan geçiyoruz, böyle “kibirli” tehditlerle kitleleri kışkırtmak çok akıllıca bir iş değil.

Öcalan çok daha ılımlı bir dil kullanarak bu süreci “olumlu” bulduğunu açıklamıştı.

Söylediği de doğruydu.

Bu “olumlu” bir süreç.

Devletin birdenbire Apo’nun açıklamalarından ürküp “kosteri” bozuvermesindeki tuhaflığa karşı çıkmanın tek yolu “silahtan” söz etmek değil herhalde.

Bizim devlet o “kosteri” ne kadar süre bozuk tutabileceğini sanıyor?

Sonunda Apo konuşacak, konuşması da gerekiyor çünkü bu süreçte o da önemli bir aktör.

Çok “aktörlü” bir süreç bu barış girişimi.

Gerçekten barış isteyenler, “savaştan” çıkarı olanları taklit etmemeli bence.

Çünkü bu toplumun büyük kesimi Türküyle Kürdüyle barış istiyor.

Bunun için de “çıldırmışlara” değil akıllılara ihtiyaç duyuyor.

Delirmenin bir âlemi yok, barışı isteyenlerin akıllarına mukayyet olmaları gerekiyor.

Yirmi beş yıllık çıldırmanın getirdiği binlerce ölü yeter, bırakın bari diğerleri kurtulsun.

Ahmet ALTAN

Fotoğrafımı...

2009-08-25T17:23:00.000+03:00

Bazı cümleler vardır, okur okumaz bir daha onu unutmayacağınızı bilirsiniz.

Daha sonra Marquez’in de Kırmızı Pazartesi romanında alıp aynen yazdığı Macbeth’teki kralın son anında “beni öldürdüler” diye bağırması gibi...

Lermontov’da, “bildiğim tek şey karanlık ve fırtınalı bir gecede doğdum” diyen adama bilge doktorun “benim bildiğim tek şey ise güzel bir günde öleceğim” demesi gibi...

Danton’un giyotine yatmadan önce cellât Samson’a, “keseceğin bu başı halka göster, bu baş buna değer” demesi gibi...

Böyle cümleleri unutmazsınız.

Galiba beni en çok insanların kaderleriyle ve ölümleriyle ilgili söyledikleri sözler etkiler.

Bizim çok başarılı muhabirlerimizden Tuğba Tekerek’in, aralarında karısının da bulunduğu altı kişiyi öldüren savaş gazisinin köyünden yazdığı haberdeki bir cümleyi okuduğumda da o cümle içimi yakıverdi.

Kocasının yakında kendisini öldüreceğini bilen genç kadın yengesine, kocasıyla birlikte çekilmiş bir fotoğrafını verip, “Şafak beni öldürürse bu resmimizi oğluma ver” demiş.

Öldürüleceğini biliyor.

Katilinin kim olacağını da biliyor.

Ve, oğlu, “katiliyle birlikte yaşadığı mutlu günlerden bir anıyı” saklasın istiyor.

“Beni öldürürse resmimizi oğluma ver.”

Bilmiyorum o ufak oğlana, öldürülen annesiyle “öldüren” babasının birlikte çekilmiş resmini verecekler mi...

O çocuk neler hissedecek o resmi gördüğünde?

Babası, savaşın belasından geçerken sakatlanmış, hem bir kurban, hem bir katil.

Annesi, hiç bilmediği bir savaşın, bedeni yuvarlak çelik mermilerle parçalanmış bir başka kurbanı.

Çocuk da hayata bir kurban olarak başlıyor.

Bu savaş şimdi bitse bile o küçük çocuk için hiç bitmeyecek.

Savaş, onun hayatına damgasını en korkunç biçimde bastı.

Annesi bir ölü, babası bir katil.

“Savaş devam etsin, barış asla olmasın” diyenlerin konuşmalarını dinleyip, yazılarını okudukça hep aynı şeyi düşünüyorum.

Bu insanlar savaşın ne olduğunu biliyorlar mı gerçekten?

Bir kurşunla böbreğinin parçalanmasının ne olduğunu biliyorlar mı, şakağına bir şarapnel parçasının girmesinin ne olduğunu biliyorlar mı, bir havan topuyla kopan bacağının metrelerce öteye savrulmasını görmenin ne olduğunu biliyorlar mı?

Bütün bunları bilerek mi savunuyorlar savaşı?

Bütün bunları bilerek mi “savaş sürsün” diye böyle ahlaksızca tepiniyorlar?

Kaç ailenin hayatının mahvolduğunu biliyorlar mı?

Savaş sürerse kaç ailenin daha hayatının mahvolacağını biliyorlar mı?

Savaşın insanları nasıl çıldırttığını biliyorlar mı?

Savaşın, ölümün, acının gerçek olduğunun farkındalar mı?

Elli bine yakın insan öldü.

Savaştan kendilerine bir çıkar uman, vicdanını kaybetmiş bu savaş çığırtkanlarının sakinleşmesi için daha kaç bin insanın ölmesi gerekir?

Söyledikleri her cümlenin, yazdıkları her kelimenin içine kaç bin ölüyü sığdırdıklarını kavrayarak mı bağırıyorlar böyle “savaş sürsün” diye?

Oy hesaplarıyla, siyaset hesaplarıyla insanların ölümünü savunmak bana ahlaksızca, utanmazca, rezilce bir iş olarak görünüyor.

Bu savaş sürerse kaç kişi daha ölecek?

Kaç kişi daha savaştan çıldırmış olarak dönecek?

Kaç katliam haberi daha yazacağız?

Bunlara aldırmıyorlar mı gerçekten?

Zonguldak’ın bir köyünde altı kişiyi gömdüler.

Bir adamı bir daha çıkmamak üzere hapse koyacaklar.

Bir buçuk yaşında bir oğlan bir daha annesini hiç görmeyecek.

Babasına düşman olmazsa, babasından nefret etmezse ve babasını görmeye razı olursa, onu ancak parmaklıkların arkasından görecek.

Belki görmek bile istemeyecek.

Büyük yengesinde, kendisine bırakılmış bir resim olacak.

Annesinin, “Şafak beni öldürürse bunu oğlumuza ver” dediği bir resim.

Annesiyle babasını “mutlu” gösteren bir resim.

Büyüdüğünde o resmi ona gösterirlerse ne hissedecek?

“Bu annen” diyecekler, “bu da baban”, “baban anneni öldürdü.”

Neler yaşatıyoruz biz bu insanlara?

Ne acılar yaşatıyoruz?

Niye yapıyoruz bunu?

İhtiyar iki politikacının politik hesaplarıyla, insanlardan nefret eden birkaç yazarın kirli öfkeleri yüzünden mi?

Bu adamlar için mi öldürteceğiz bu genç insanları?

Hep savaş, hep kan, hep ölüm, hep acı mı olacak?

Bu sefillerin insanları öldürtmelerine bu toplum izin vermeyecek.

Barışın umudu bile insanları sevindiriyor.

O umudu ve sevinci hissediyorsunuz.

Bencil ihtiyarlarına inat bu toplum gençlerini kurtaracak.

Kimse dağlarda, mevzilerde, karakollarda, barınaklarda ölmeyecek, ölüm haberleri verilmeyecek annelere.

İnsanları savaşlarda çıldırtmayacağız.

Hep savaşı anlatan, hep ölümü ve öldürmeyi düşünen gençlerimiz olmayacak.

Küçük oğlanlara, “mutlu günlerde” çekilmiş resimler yadigâr bırakılmayacak.

Ve, “beni öldürürse resmimizi oğluma ver” diyen kadınların vasiyetleriyle içimiz böylesine kanamayacak.

Ahmet ALTAN

Çıldırma

2009-08-25T17:21:00.000+03:00

Bir keresinde Kıbrıs’ta iki grup sanırım bir haraç meselesinden dolayı bir kumarhanenin lobisinde silahlı bir çatışmaya girmişti.

Güvenlik kameraları da bu çatışmayı kaydetmişti.

Daha sonra o kayıtlar televizyonda yayınlandı, ben de orada seyrettim.

Kavga önce yumruk yumruğa bir dövüşle başladı.

Ardından silahlar çekildi.

Aralarından biri diğerini devirdi, elinde silahı vardı, altta kalan silahını çekmeye fırsat bulamamıştı.

Silahlı olan ateş edemedi.

Bir insanı öldürmeye hazır değildi sanırım.

Altta kalan sıyrılıp kurtuldu, silahı aldı ve kendini vuramayanı vurup öldürdü.

O sahneyi seyrederken bir kere daha anladım ki bir insanı öldürmek öyle kolay iş değildir.

Herkes insan öldüremez.

Eğer insan öldürmekten hoşlanan bir bozuklukla doğmadıysanız birilerini öldürmeye hazır hale gelebilmeniz için ciddi eğitimlerden geçmeniz gerekir.

Ve, öldürebilmek için “kutsal” nedenlere ihtiyaç duyarsınız.

Dünyanın her yanında “vatan” gibi “bayrak” gibi kavramların “kutsallaştırılması”, savaşa girip ölmeyi ve öldürmeyi göze alacak gençleri bunu yapmaya ikna etmek içindir.

Kendi doğanıza aykırı bir şekilde ölüme doğru yürümek ya da birini öldürmek ancak sizin “doğal yapınızın” bozulmasıyla mümkün olabilir.

Doğanın içimize yerleştirdiği içgüdüleri aşabilecek bir biçimde o “kutsal” değerler bilincimize ve bilinçaltımıza eğitimle yerleştirilir.

Bütün o marşlar, yüksek sesle bağırmalar, yeminler, hamasi söylevler insanın güdülerini uyuşturmak ve yeni bir “öldürme” bilincini zihnimize yerleştirmek içindir.

İnsanlar ancak içgüdüleri uyuşturulup, bilinçleri yeniden şekillendirildikten sonra savaşa gönderilirler.

Sonra çatışmalar başlar.

Her an ölüm tehlikesi içinde yaşamaya ve öldürmeye alışmaya koyulur insan.

Her çatışmayla, her öldürdüğü insanla yapısal bir değişiklik yerleşir içine.

Olduğundan başka birine dönüşür.

Yanında arkadaşları öldüğünde hırsı, öfkesi, intikam duygusu bilenir, öldürme isteği artar.

Ve öldürür.

Artık o başka biridir.

Ölümle ve hayatla ilişkisi tümüyle değişmiştir.

Öldürmek onun “doğal” bir parçası haline gelmiştir.

Savaşta olduğu sürece bu “yeni benlik” onun kurtarıcısıdır, “düşmanını” gördüğünde tetiği çekmekte bir an bile tereddüt etmez.

Tetiğe basar ve öldürür.

Her öldürdüğünde kutlanır, beğenilir, övülür.

Öldürmeye alıştırdığınız, öldürmeyi onun “doğal benliği” haline getirdiğiniz genç adamı bir gün terhis eder ve sıradan hayatına geri gönderirsiniz.

Ve dersiniz ki “artık öldürmek yasak.”

Bir kere daha değişmesini, kendisine öğretilen “öldürme” isteğini unutmasını, sahip olduğu yeni içgüdüleri terk etmesini istersiniz.

İşte orada sorun çıkar.

O genç insanlar bu kadar kısa sürede bu kadar çok “kişilik” değişimini taşımakta zorlanırlar.

Şiddete, ölüme, öldürmeye alıştırılmış bünyeleri, “adam öldürmenin” korkunç bir suç kabul edildiği bu “yeni” ortama alışmakta güçlük çeker.

“Öldürmenin çok iyi olduğunu” öğrettiğiniz insanlara “öldürmenin çok kötü bir şey olduğunu” öğretmek sanıldığı kadar kolay değildir, üstelik “öldürmeye” alıştırmak için uzmanlar tarafından uzun süre eğitilen biriyle, “öldürmemeye” alıştırmak için kimse uğraşmaz.

Bu yüzden, savaşa katışmış birçok genç insan ruhen yaralı olarak devam eder hayatına.

Onların bir kısmı “kimliklerini” yeniden değiştirmeyi beceremez.

Amerika, bu sakatlıkları Vietnam savaşından sonra çok yaşadı.

Savaşa katılan Amerikalı gençlerin çoğu yaşadıkları “savaş travmasını” atlatamadı.

“Savaşın kötülüğünün” savaşla birlikte bitmediğini Amerikalılar Vietnam savaşından sonra çok daha iyi öğrendiler.

Şimdi bu korkunç gerçeği öğrenme sırası bizde gibi gözüküyor.

Genç insanları savaşa gönderiyoruz sonra onları hayatın içine salıveriyoruz.

Tanrının en büyük iki gücünden biri yaratmak, biri yok etmektir ve savaşa girmiş biri, “bir insanı yok etmek” gibi tanrısal bir gücü alabildiğine kullanmaya alıştıktan sonra sıradan bir hayata öyle kolayından ayak uyduramaz, eski günleri anar, bundan dolayı saygı görmek ister, saygı görmezse öfkelenir.

Önceki gün Zonguldak’taki bir köyde altı kişiyi öldüren o genç adamın da askerliğini savaş bölgesinde yaptığı ortaya çıktı.

Kahvedeki arkadaşlarına hep savaşı anlatırmış.

Altı kişiyi de savaşı hatırlatan bir vahşetle öldürmüş zaten, pusu kurmuş, takip etmiş, ev basmış.

Savaşı övenlere, savaşın devam etmesini isteyenlere rastlıyoruz.

O küçük köyde yaşananlara bir baksınlar.

Belki “savaşı” savunmanın hayattaki gerçek karşılığının ne olduğunu daha iyi anlarlar.

Ahmet ALTAN

Muhalif

2009-08-25T17:19:00.001+03:00

Bu ülkede iki türlü muhalefet vardır.

Biri, bu sistemin özüne muhalefet eder, demokrasinin gelmesini, eşitliğin sağlanmasını, baskının bitmesini ister.

İkincisi, hükümetlere muhalefet eder, sistemin özüyle bir sorunu yoktur, hatta o sistemin devamından yanadır, değişmesini istediği tek şey iktidardaki partidir.

Birinci türden muhaliflerin başı dertten hiç kurtulmaz.

Bu cumhuriyet kurulduğundan beri onlar hep yargılanırlar, hapislere atılırlar, işsiz kalırlar.

İkinci türdeki muhaliflere kolay kolay bir şey olmaz.

Onlar sistemin sağlam adamlarıdır.

Bizim medya, bu konuda gerçekten ahlaksız bir “el çabukluğu” ile olayları çarpıtır.

Muhalefet denince hep “hükümete” muhalefeti öne çıkarırlar, sisteme muhalif olanları da ya yok sayarlar ya da onları “hain, düşman” falan ilan ederler.

Neredeyse cumhuriyet tarihi boyunca bu el çabukluğu sürmüş, “gerçek” muhalefet bir kenara itilirken Deniz Baykal türü “sistemin has adamları” muhalefet olarak sunulmuştur.

Aslında bu oyun uzunca zaman iyi de oynanmıştır.

Oyunun ilk bozulduğu yer Özal’ın iktidarı oldu.

Çünkü Özal “sistemi” önemli ölçüde değiştirdi.

Türkiye’yi dünyaya açtı.

O güne dek “iktidarla muhalefet” elele sistemi koruyup gül gibi geçinerek, kayıkçı kavgalarıyla halkı oyalarken birden iktidar “sistem muhalifliğini” yüklenince roller karışıverdi.

İktidar “sistemin muhalifi” oldu, muhalefet de “sistemin muhafızı” haline geldi.

İlk kez böyle bir olayla karşılaşmaktan dolayı “sistemin muhafızları” şaşkınlığa düştüğünden Özal’ın her yaptığına karşı çıktılar.

Döviz bulundurmanın serbest olmasından muz ithalatına kadar karşı çıkmadıkları hiçbir şey kalmadı.

Halbuki bugün Türkiye’deki genç neslin doğal bir şekilde yaşadığı değişikliklerin neredeyse tümü Özal tarafından gerçekleştirilmişti.

Avrupa’da ya da Amerika’da piyasaya çıkan filmleri aynı anda burada da seyredebilmek, cep telefonları, çim futbol sahaları, herkesin cebinde döviz bulundurabilmesi, Avrupa Birliği üyeliğinin hızlandırılması, “federasyonu da tartışabilmeliyiz” türünden radikal açılımlar hep Özal’ın döneminde yaşandı.

O zamanki gazetelere bugün baktığınızda “sistemin muhafızı” olan muhalefetin ve “hükümete muhalefet” etmenin tek muhalefet biçimi olduğunu iddia eden gazetelerin söylediklerine kahkahalarla gülersiniz.

O zamanki “muhalefet” ve medya bu değişimin kaçınılmaz olduğunu kavrayamamıştı.

Özal’ın her yaptığına karşı çıktıklarından, “doğru” yaptıklarını da aynı ihtirasla eleştirip kendilerini zavallı durumuna düşürmüşlerdi.

Hiçbiri o gün savunduklarını bugün savunamaz.

Sadece “muz” tartışmaları bile yeter onların hayatı algılamakta ne kadar kısır kaldıklarını göstermeye.

O günlere benzer bir şaşkınlığı gene yaşıyorlar.

Hükümet sistemi değiştirmeye uğraşıyor, muhalefet sistemi savunuyor.

En büyük fark, medyanın artık “yekpare” olmaması.

Bugün medyanın önemli bir kesimi değişimi ve demokrasiyi savunuyor.

“Sistem muhafızlığı” yapan muhalefetin zavallılığı ise aynen sürüyor.

Başbakan Erdoğan’ın her yaptığına karşı çıktıklarından, doğru yaptıklarını da eleştirip kendilerini bir zavallılığa teslim ediyorlar.

Ama Erdoğan’ın her yaptığını eleştirmeyi vazife bilmelerine rağmen bazen “bu vazifeyi” aksatıyorlar.

Muhalefetin aslında muhalefet olmadığı da aslında en çok bu durumlarda ortaya çıkıyor.

Siz Erdoğan’ın Şemdinli konusundaki tutumunu eleştiren bir Deniz Baykal konuşması duydunuz mu?

Siz Erdoğan’ın Avrupa Birliği kriterlerine boş veren İhale Yasası’nı çıkarmasını eleştiren muhalefet partisi gördünüz mü?

Onları eleştirmiyorlar çünkü o hamleler “sistemi” koruyordu.

Erdoğan’ın tarihî bir adım atarak ülkenin geleceğini değiştirecek bir Kürt açılımı başlatmasını ise alabildiğine eleştiriyorlar.

Çünkü bu adım, sistemi tümden sarsacak, Türkiye’yi demokratikleştirecek.

Onlar bunları istemiyorlar.

Sistem aynen devam etsin, demokrasi olmasın derdindeler.

Erdoğan’ın Kürt açılımına karşı çıkarken, “Kürt sorunu öyle çözülmez, böyle çözülür” deyip bir barış projesi ortaya koyan bir muhalefet partisine rastladınız mı?

Onlar “çözüm yollarını” tartışmıyorlar, onlar çözüme karşı çıkıyorlar.

Çünkü istiyorlar ki bugünkü düzen devam etsin.

Halk ezilsin.

Çocuklar ölsün.

Generallerle bürokratlar da ülkenin “efendileri” olarak hayatlarını sürdürsünler.

Gazetelerin bir kısmı da, “sistem muhafızlığını” gerçek bir muhalefet gibi sunmaya, halkı kandırmaya uğraşıyor.

Halk artık kanmıyor ama.

“Muhalefet” görünümlü “sistem muhafızlığı” zavallılaşıyor, çaresizleşiyor.

Elerinden başka da bir şey gelmez, korumaya çalıştıkları sistem yanlış çünkü.

Erdoğan doğruyu yaptıkça, onlar yanlışı savunuyorlar.

Ve iktidar gerçek bir “muhalefet” gibi davrandıkça, gerçek muhaliflerin desteğini alıyor.

Ahmet ALTAN

Twilight Saga

2009-08-25T17:04:00.000+03:00

Yüz yaşındaki vampir sıradan bir insana gönlünü kaptırır. Kız da onu sever ve ardından olaylar gelişir. Tanıdık bir hikaye aslında özellikle Buffy the Vampire Slayer ile büyüyen nesil için neredeyse tekrar niteliği taşıyor. Pek çok yerde Twilight serisi anlatılırken bu çerçeve içinde tanıtılmakta. Halbuki olaylar biraz daha farklı bu sefer. Stephenie Meyer faktörü var işin içinde. 2003 yılında seriye adını veren Twilight’ı (Alacakaranlık) yazmaya karar verdiğinde olayın bu kadar büyüyeceğini tahmin ediyor muydu, bilinmez. Ama şu bir gerçek ki Twilight kitapları dünya çapında best-seller olmakla kalmadı. Müzikten, sinemaya, neredeyse yaşamın her alanında kendini gösteren bir gençlik fenomeni haline geldi. Mesela romanın geçtiği yer Washington’ın küçük yağmurlu kasabası Forks Twilight turizminin kalbi oldu. Twilight temalı müzik grupları, internette dolaşan sayısız fan videoları hepsi bir kenara serinin karakterlerine aşırı bir bağlılık var. Öyle ki fanlar kitapları bitirse de, karakterlerin içinde olduğu kendi fanfiction hikayelerini yazıyor ve bunu internet üzerinden binlerce insanla paylaşıyorlar.

İlk olarak Amerika'da 2005 yılında okuyucularla buluştuğunda Twilight o kendine has kasvetli havasıyla o kadar çok beğenildi ki yılın en iyi kitabı sıfatına bile layık görüldü. Karakterlerle ilk tanışmamız niteliğindeki bu kitapla beraber vampir edebiyatı da yeni bir kült edindi: Edward Cullen. Kitaptaki tasvirlere göre yunan tanrıları edasında boya posa endama sahip ve bir o kadar cool, romantik, düşünceli..Kısacası Edward karakteri bir genç kızın isteyeceği her şeye sahip. Öyle ki kitabı okuduktan Edward Cullen karakteri için sayısız fan sitesi ortaya çıktı hatta Edward aşkı o kadar ileri gitti ki kitabın diğer karakterleri Bella Swan ve diğerleri gölgede kaldı. Tabii ki bu durum okurların yarıdan fazlasının bayan olmasındaki en büyük etken. Milyonları aşan satış rakamları ve o yıl elde ettiği “international best seller” sıfatıyla 27 dile çevrilen Twilight’ın getirdiği bu büyük başarıdan sonra ikinci kitabın gelmesi hem okuyucu hemde yazar için artık farz olmuştu.

İkinci kitap New Moon (Yeni Ay) ile beraber olayların kurgusu da daha bir derinlik kazandı. Kasaba hikayesi olmaktan çıkarak vampir mitlerine hatta İtalya’ya kadar uzandık. Twilight filminde Edward’ı canlandıran Robert Pattinson’ın da favori kitabım dediği New Moon’da karakterler arasında öne çıkan yeni bir isim var bu sefer: Jacob Black. Serinin fanlarını Jacob Team ve Edward Team olarak ikiye bölen bu kitabın sinema versiyonu için sözleşmenin kesinleştiği oyuncuların ağzından duyuruldu bile. Mart ayında çekimlerine başlanması beklenen filmde yapımcı doğru bir karar vererek yönetmen değişikliğine gitmiş. Twilight filminde izleyenlerin eleştirilerine maruz kalan karakterleri iyi işleyemediği söylenen Catherine Hardwicke üzülmüş olsa gerek. Herkesi endişelendiren başka bir konuda Edward’ın ikinci kitapta çok az gözükmesi. Bu sebeple senaryoda bir takım değişiklikler söz konusu olacakmış.

Filme sadece Edward Cullen’i canlandıran Robert Pattinson’ı görmek üzere gidenlerin sayısı bir hayli fazla olduğundan olayların bir kısmı kitabın aksine Edward Cullen’in bakış açısından aktarılacakmış. Açıkçası kitabın hayranlarının bu duruma pek tepki göstereceğini düşünmüyoruz. Çünkü Anna Rice için Lestat neyse Twilight serisi için de Edward o demek. Sadece 35 milyon dolara çekilen buna rağmen 200 milyon dolar hasılat yapan Twilight tabi ki pek çok sahnede görsel açıdan yetersiz kaldı. Fakat gözüken o ki fenomene dönüşmesiyle beraber New Moon için kesinlikle masraftan kaçınılmayacak..

Geçtiğimiz günlerde Türkçeye çevirilen üçüncü kitap Eclipse (Tutulma) 2007’de çıktığında malesef ilk iki kitap kadar iyi eleştiri alamadı. İsminden de fark edilebileceği gibi olayların durulduğu bir geçiş dönemini anlatıyor. İlk iki kitaptaki sürükleyicilikten eser olmaması eleştirmenlerin Stephenie Meyer’in kendisini tekrar ettiği suçlamalarıyla birleşince Eclipse romantik yönü ağır basan ortalama bir kitap oluverdi. Bella’nın gel-gitlerini okurken ilk iki kitaptaki kurguyu o kadar arıyosunuz ki... Yine de fanlar için Eclipse serinin elden düşmeyecek bir parçası. Her ne kadar fazlaca uzun diyaloglara ve hikaye anlatımlarına sahne olsa da sayfaları hızla çevirmemek elinizde değil.

Geçtiğimiz Ağustos ayında Harry Potter fenomenini aratmayan gece yarısı törenleriyle Amerika’daki kitapçılarda satışa sunulan serinin son kitabı Breaking Dawn henüz Türkçe’ye çevirilmedi ve kalınlığına bakılırsa daha da zamanı var. Kitabı üçe bölerek anlatmayı tercih etmiş Meyer. İlk üç kitapta olayları hep Bella’nın bakış açısıyla tanık olurken burada “Jacob Black Olmak” ile devreye yeni bir bakış açısı giriyor. Anlatım tarzı açısından açıkçası bu yöntem epey hoşuma gitti. Keşke diğer kitaplarda da bu bakış açısı ayrımına başvursaydı diye düşünmeden edemiyor insan. 4. kitabın belkide tek güzel yönü bu.

İlk üç kitabın film anlaşması yapılmışken Breaking Dawn için henüz ses seda çıkmadı. İçeriğinin fantastik öğelerinden ötürü olmalı. Yinede gereksiz uzatmalara rağmen “The End” yazısını görünce hafif bir burukluk yaşıyor insan. İlk gününde 1.3 milyon gibi rekor bir rakam elde etmesi ne yazık ki onu kötü eleştirilerden koruyamadı. Breaking Dawn eleştirmenlerin gözünde Eclipse’den öteye gidemedi, hatta daha da kötülendi. Özellikle kitaptaki bazı bölümler Stephenie Meyer kendi sonunu hazırladı gibi yorumları getirdi. Pek çok sürprizle karşılaşmak mümkün kitabı okurken.. Bazen keşke 3. kitapla bitseydi, ticari kaygılar yüzünden seriyi gereksiz uzatmasaydı diyor insan.

Serinin fenomen olmasından ötürü hızını alamayan Stephenie Meyer altın yumurtlayan tavuğu kesmeden biraz daha faydalanmanın yolunu bulmuş olacak ki geçen sene bu sefer tüm seriyi Edward’ın bakış açısından anlatan farklı bir seri yazmaya başladı. İlk kitap Twilight’ın Edward’ın ağzından anlatıldığı bu kitabın isminin Midnight Sun olduğu duyulduktan kısa bir süre sonra bir anda ilk 13 bölümünün internete sızması yazarı öyle kızdırdı ki devam etmeme kararı aldı ve tabi ki tüm fanlar perişan. Devam edip etmeyeceği hala muamma iken Midnight Sun’ın bu 13 bölümünü eskaza okursanız belkide Twilight’dan daha çok hoşunuza gidecek özellikle Edward Cullen fanıysanız. Açıkçası ben Twilight’taki her bir ince detayı kaçırmadan dizayn edilen Midnight Sun’ı okurken iki kat daha zevk aldım.

Twilight Saga fenomeni henüz ülkemizde küçük küçük dalgalarla kendisini hissettiriyor. Ama yavaş yavaş bu dalgaların büyüklüğü ve şiddeti artacak gibi çünkü ilk kitabı okuyup bir de filmini izledikten sonra bir kez Twilight’ın dünyasına dalınca aslında her yerde olduğunu fark ediyorsunuz ve istemeden de olsa fenomenin bir parçası oluveriyorsunuz.

Alıntıdır.!

Yazkolik yeni yazarlarını arıyor..!

2009-08-25T16:57:00.000+03:00

Güçlü bir kadro ile yayın hayatına başlayan Yazkolik.blogspot.com yenilik üzerine yenilik yapmakta.Hedef olarak her zaman kaliteli bir yayıncılık düşüncesiyle hareket eden Yazkolik.blogspot.com, bu kaliteyi daha da yükseklere taşıyabilmek için kadrosuna yeni yazarlar dahil etme kararı almış bulunmakta.

Kendi sayfamızda da bu konuya yer vermek istedik.

Yazkolik.blogspot.com takipçisi yazar arkadaşları düşünmeye gerek duymadan aramıza bekliyoruz.

@2009-2010 Yazkolik.blogspot.com

Tutarlılık

2009-08-25T02:55:00.000+03:00

Belki ben eski kafalıyım ama hâlâ insanların konuşmalarında bir tutarlılık olsun isterim.

Söyledikleri bir mantık bütünlüğü içinde bir anlam kazanmalı bence.

Sanırım siyasetçilerimizin çoğu böyle bir tutarlılık aramıyor.

Bazı siyasetçiler ve bazı yazarlar diyorlar ki “önce PKK silah bırakmadan Kürt meselesinde hiçbir adım atılamaz, atılırsa bu vatana ihanet olur.”

Şimdi bu cümle “PKK” ile “Kürt sorunu” arasında birebir ilişki kuruyor.

Onların mantığına göre bakarsak “anayasayı değiştirmemiz, Kürtlere eşit haklar vermemiz, onları zorla Türk ilan etmememiz için PKK’nın silah bırakması zorunlu.”

Yani bu devletin Kürt vatandaşlarına “eşit haklar” tanıması, bu devletin ya da bu toplumun sorunu değil.

Bu devlet ve bu toplum, “Kürtlere eşit haklar tanınması gerektiğine” inanmıyor.

Ama PKK silah bırakırsa bunun karşılığında bu hakları verecek.

O zaman tabii şu soru çıkıyor oraya:

Eğer PKK olmasaydı bu hakları Kürtlere tanımayacak mıydık?

“PKK olmasaydı da bu hakları verirdik” diyorsanız neden bu hakların verilmesini PKK’nın silah bırakmasına bağlıyorsunuz?

“PKK olmasaydı bu hakları vermezdik” diyorsanız o zaman da Kürt sorununun çözümünü tümüyle PKK’nın varlığına bağlamış oluyorsunuz.

Kürtlerin “haklarını” almasının PKK’nın silahlı mücadelesi sonucu olduğunu söylüyorsanız o zaman da PKK’ya “terör örgütü” diyemezsiniz.

Çünkü bu mantığa göre PKK “Kürtlerin haklarını almasını sağlayan örgüt” oluyor.

Ve, onun silahlı mücadelesini fevkalade haklı bir zemine yerleştirmiş oluyorsunuz.

PKK’ya en fazla karşı çıkanların, “PKK silahları bırakmadan Kürt sorununu çözmeyi ihanetle bir tutanların”, PKK’yı “hak mücadelesi yapan” bir örgüt olarak değerlendirdikleri ortaya çıkmıyor mu?

Sizce bu mantık tutarlı mı?

Çıkış noktanız “haksız” bir nokta olursa, ondan sonra pozisyonunuzu savunmak için gittikçe daha fazla tutarsızlaşmak zorunda kalırsınız.

Tutarlı olabilmek için Kürt sorunu ve PKK konusunda iki yaklaşımınız olabilir.

Ya dersiniz ki, “bu hakları PKK’nın silah bırakması karşılığında veririm” ve bunu söyledikten sonra silahın nasıl bırakılacağını, hakların nasıl verileceğini oturur PKK ile konuşursunuz.

Ya da dersiniz ki “Kürtlerin haklarını PKK olmasa da vermek zorundaydık” ve PKK’nın silah bırakmasına bakmadan bu hakları vermek için harekete geçersiniz.

Bu iki yaklaşımın dışındaki bütün yaklaşımlar tutarsızlığa mahkûm olarak görünüyor bana.

Ben, Kürtlerin haklarının PKK olsa da olmasa da verilmesi gerektiğine inananlardanım.

Bu toplum kendi içindeki eşitliği çok yıllar önce sağlamalıydı.

Zaten öyle yapsaydı ne PKK olurdu, ne savaş olurdu, ne de bunca insan ölürdü.

Öyle yapılmadı.

Ve, silahlı mücadele patladı.

PKK’dan önce sadece “Kürt sorunu” denen bir sorunu vardı Türkiye’nin.

Bu sorunu çözmediği için şimdi iki sorunu var.

Biri, toplumsal eşitlik projesi olarak Kürt sorunu.

Diğeri savaşın ve kanın durması için PKK’nın silah bırakmasının sağlanması projesi.

Bu iki sorun birbirine bağlandı elbette ama sıralamaları değişmedi.

PKK olduğu için Kürt sorunu yok, Kürt sorunu olduğu için PKK var.

Çözümü de aynı sıralama içinde yapmak zorundasınız.

Kürt sorununu çözmek, Kürtlere eşit vatandaşlık hakları tanımak, toplumsal dengeyi ve huzuru yaratmak, PKK olsun ya da olmasın bu ülkenin görevi.

Bunu yaparken de PKK’nın silah bırakmasını sağlayacak koşulları konuşursunuz.

Dağdaki binlerce insanın yeniden hayata ve siyasete “silahsız” olarak katılmasının yollarını açarsınız.

Ama bunun tersini yapamazsınız.

Sadece PKK’yı yenerek veya silahsızlandırarak veya dağdan inmeye ikna ederek Kürt sorununu çözüme kavuşturamazsınız.

Çünkü asıl sorun PKK değil, asıl sorun bu ülkenin vatandaşları arasındaki eşitsizlik.

Bu toplumda öyle bir “eşitsizlik” olmadığını savunanlar inanılmaz bir tutarsızlık ve demagojiyle, “Türklük bir etnisiteyi göstermiyor ki, bu ülkenin vatandaşlarına Türk deniyor” diyorlar.

O zaman izninizle onlara bir basit soru daha sormamız gerekiyor.

Eğer bu ülkenin vatandaşlarına “Türk değil de başka bir şey denseydi”, mesela anayasada “bu ülkenin vatandaşlarına Kürt denir” denseydi, Deniz Baykal ya da Devlet Bahçeli kendi kimliklerini açıklamak için “ben Kürdüm” mü diyeceklerdi?

Baykal’ın ve Bahçeli’nin Türklükleri sadece “anayasadan” mı kaynaklanıyor gerçekten?

Bu ikisi aslında Türk değil mi?

Sadece “anayasada” öyle yazdığı için mi “biz Türküz” diyorlar?

Eğer öyleyse bunu açıkça söylemeleri gerekmez mi?

“Kürtler neden huzursuzlanıyor, biz de aslında Türk değiliz ama anayasa yüzünden öyle diyoruz” desinler.

Sizce böyle bir şey diyebilirler mi?

Ben “tutarlı” olmaktan yanayım çünkü tutarlı olmadığınız zaman sürekli saçmalayan bir yalancı durumuna düşersiniz.

Ahmet ALTAN

Mafya, TÜSİAD, Türkiye...

2009-08-25T00:08:00.000+03:00

Barıştan yana bir adamım ama doğrusu çok barışçı bir yapıya sahip olduğumu söyleyemem.

Bir kavgaya girdiğimde artık “şu mu olur, bu mu olur” demedim hiç, çocukluğumuzda okuduğumuz o kabadayı kitaplarındaki anlatımla söylersek, “Allah ya ona verir ya bana”, birimizden biri devrilip pes edene kadar dövüşmeyi severim.

Doğrusu şiddete, silaha da düşkünümdür.

“Silah ne kötü şey canım” diyenler bana kızacak biliyorum ama işin gerçeği silah atmaktan hoşlanırım.

Vaktimin bol olduğu zamanlarda sık sık gider atış talimi yapardım.

Kemal Tahir ağzıyla söylersek, “attığımız bize el verir.”

Hal böyle olunca bir “mafya romantizmine” düşkün olmamak da mümkün değil.

Mafyacılar tekin ve güvenilir adamlar değillerdir pek ama feodal bir terbiyeleri vardır.

Bir iki tanesiyle karşılaşmışlığım, oturup konuşmuşluğum oldu.

Artık ihtiyar bir adam olduğum, onlarla da aramda büyük bir yaş farkı bulunduğu için “raconları” gereği ihtiyarlara gösterilmesi gereken saygıyı gösterdiler hep.

İnanılmaz maceralar anlattılar.

Cesaretlerini, hayatlarını ortaya koymalarını, neredeyse “kutsal” bir yasaya dönüşmüş raconlarını, yazılı olmayan kurallarını etkileyici buldum.

Refi Cevat’ın Sayılı Fırtınalar’ını okuyarak büyümüş, “ihtisasını” mafya filmleriyle yapmış biri olarak mafyanın kendi arasındaki ilişkileri hep ilgimi çekti.

Bizim ülkemizdeki mafyacıların çoğunun “devletle” işbirliği yapmasının ise her zaman “delikanlılığa” biraz aykırı olduğunu düşündüm.

Gerçi mafyanın uluslararası tarihinde de “devletle işbirliğine” sık rastlanır, Lucky Luciano’nun Sicilya çıkartması için Amerikan devletiyle işbirliği yaptığı anlatılır ama ben işin o kısmından ziyade Luciano’nun “yükseliş” dönemlerinde yaşadığı mafya içi mücadelelerini okumaktan tat alırım.

Devlet olduğunda “delikanlılık” biraz azalır çünkü.

Bizim eski İstanbul kabadayılarının, bir koluna ceketini sarıp yangın yerlerinde hasmıyla bıçak kavgasına girdiği dönemlerin geçmişte kaldığını biliyorum elbette, artık rakibinin adamlarıyla birlikte oturduğu kahveye girip, ortalığı saran sessizlik içinde “bir sade kahve getir koçum” diyen “fırtınaların” geçmiş çağlara ait olduğunun da farkındayım.

Ama gene de hâlâ ilgilenirim mafya hikâyeleriyle.

Ne yazık ki şu anda mafyaya olan ilgim onların “delikanlılığından” çok siyasetle ilgili.

Bizim genç ve başarılı muhabirlerimizden Fırat Alkaç, Nuri ve Vedat Ergin kardeşlerin avukatlarıyla görüştü.

Karagümrük Çetesi diye bilinen grubun lideri olan bu iki kardeşin, Sabancı Cinayeti’nin faillerinden olan Mustafa Duyar’ı öldürttüğü biliniyor, kendileri de zaten bunu açıkça söyledi.

Şimdi buradaki birinci soru, bu insanlar niye Mustafa Duyar’ı vurdurdular?

Kilit soru bu.

Bu sorunun devamında ortaya çıkan sorular ise ilk soruya biraz ışık tutuyor.

Mustafa Duyar’ı öldürten bu iki kardeşin vurulacağını bildiren resmî “devlet” raporları var, devletin birimleri yetkilileri uyarmış.

Ama bu iki kardeş hasımlarından korunmamış hapishanede, tam aksine onları öldürecek olanlarla aynı hapishanede tutulmuşlar.

O dönemde, bu iki kardeşi hasımlarıyla aynı hapishanede tutan da son zamanlarda çok meşhur olan Ali Suat Ertosun.

Ertosun’a, onca resmî rapora rağmen neden bu iki kişiyi güvenli bir hapishaneye nakletmediğini sormak gerekiyor.

“Konuşmak istediğini” söyleyen Mustafa Duyar’ı öldürtenlerin de “susmasını” ya da “susturulmasını” kim istedi?

Niye bu iki kişi, hasımlarıyla aynı hapishanede biraraya getirildi?

Bu soruların cevaplarını bulmak, devletin içinde yuvalanmış “çeteleri” ortaya çıkarmak için çok gerekli.

O çeteler, devleti de toplumu da mahvettiler çünkü.

Ve o çetelerin devletin içinde böylesine hızla büyüyüp kökleşmesine Kürt savaşı yol açtı, Kürtleri “bastıracağız” gerekçesiyle devletin içinde illegal bir yapı oluşturdular.

Susurluk çetesi de, Ergenekon örgütü de böyle çıktı ortaya.

Bugün bu ülke Kürt sorununu çözer de barışı getirirse bir daha devlet içinde çeteler oluşmayacak, hukuk böylesine güvenilmez hale gelmeyecek, insanlar adalete olan inançlarını kaybetmeyecek.

Yeniden adaleti, güveni, huzuru sağlamak, devleti gerçek bir devlet yapmak için mutlaka Kürt sorununun çözümü gerekiyor.

Ama burası tuhaflıklar ülkesi.

Huzurdan, barıştan, refahtan en fazla payı alacak olan “zenginlerin” kulübü TÜSİAD, “barış” konusunda fevkalade çekimser.

Bir zamanlar “Kürt raporları” hazırlatan bu örgütün şimdiki başkanı “Kürt sorunu” bile diyemiyor, “terör sorunu” diyor.

Bu yaklaşımlarından, sorunun çözümüne yardım edemeyecekleri, devletin sağlam bir devlet olmasına omuz veremeyecekleri, hukuku sağlamlaştırmaya destek olamayacakları sonucu çıkmıyor mu?

Bu sorunun, kaosun, devletin içindeki çetelerin, mafya devlet işbirliğinin devamını mı istiyorlar?

Bu ülkenin en zengin adamlarından birini bu “kaotik” yapının öldürttüğünün farkında değiller mi?

Devlet içindeki çetelerin devamını çok mu istiyorlar?

O çeteler, onlara da dokundu.

İnanmıyorlarsa gidip Ergin kardeşlere, “siz Duyar’ı niye öldürttünüz” diye bir sorsunlar.

Ahmet ALTAN

Google Earth’te Sanat

2009-08-25T00:05:00.000+03:00

Goya, şuraya bir sivilce mi kondurmuş? Velázquez’in şurasında bir eğrilik mi var? Google Earth, şaheserlere hiç olmadığınız kadar yakın olmanızı sağlayacak bir sanal müze uygulaması sunuyor.

Madrid’deki Prado müzesi ile Google Earth’ün giriştiği bu proje, Raphael’in Kardinal’i, Dürer’in otoportresi gibi çok ünlü on dört tablonun yüksek çözünürlüklü taranmış hallerini sunuyor. 14.000 megapiksellik bu çözünürlük o kadar yüksek ki, tualdeki dikiş iplerini veya boyada zamanla oluşmuş çatlakları bile görmenize izin veriyor. Tablolara yakından bakılmaz kaidesi de böylece tarihe karışıyor.

Makinenizde Earth yoksa Maps ile de bakabileceğiniz uygulama, son derece hızlı. Karşısına geçip izlemenin tadını vermeyeceği aşikârsa da, sanırız en yakın deneyim bu. Şimdiye kadar reprodüksiyonlarda, online galerilerde gördüğümüz bu tabloların renklerinin, sandığımızdan ne kadar farklı olduğunu görmek çok şaşırtıcı. Fırça darbelerine kadar normalde göremeyeceğiniz ayrıntıların şaşkınlığı da işin sürprizi.

Bu işin gerçekleşmesi için, üç ay boyunca 8200 dijital fotoğraf çekilmiş. Bu fotoğraflar, Google Earth’ün sokaklara zum yapabilmenizi sağlayan tekniği ile katman katman birleştirilmiş. Uygulamada, müze içinde dolaşmanızı sağlayan 3D bir modelleme de var.

Sanat tarihçilerinin “16. yüzyılda bu tabloları yapan ressamlar, işlerine bu kadar yakından bakılmasını asla istemezlerdi” tartışmaları da, galerinin açılışı ile alevlendi bile. Galerini kapatılması için bir kampanya bile başlatılmış.

Alıntıdır.!

Korkunun lordu Stephen King

2009-08-25T00:01:00.000+03:00

Hani bir yarışma vardı, 100 kişiye çeşitli sorular soruluyordu da yarışmacılar popüler cevapları tahmin etmeye çalışıyordu. İşte biz de 100 kişiye sorsak, alemin en tanınan korku-gerilim üstadı kimdir desek, en az 90 kişi Stephen King cevabını vermez miydi sizce? Elbette en çok tanınan kişi en başarılı olandır diye bir tez sunacak değiliz, üstelik King, entelektüel olduğunu söyleyenler tarafından pek ciddiye alınan bir yazar da değildir. Kitaplarının bazılarını başkalarına yazdırdığı bile söylenir. Yine de biz bunları 'meyve veren ağaç taşlanır' atasözüyle yorumlamak taraftarıyız. Ne de olsa adam 41 tane romanın, pek çok kısa hikayenin, senaryonun, hatta bir de çocuk kitabının yazarı. Hayal gücü fazla çalışıyorsa hem de cinlere, perilere, canavarlara, ürkütücü olaylara; bu bir suç mu yani?

1947 yılında Portland'da doğan Stephen Edwin King, ailenin üvey çocuğu olan ağabeyi ve annesiyle birlikte yaşamış uzun süre. Maine Üniversitesi'nde okurken, okul gazetesinde kendine bir sütun edinmiş. Öğrenci komitesinde de görev yapıyormuş. 1970 yılında okulu bitirmiş ve ertesi yıl Tabitha Spruce ile evlenmiş. Bu arada bazı hikayeleri yayımlanmaya ve ilgi çekmeye başlamış. Bir süre sonra öğretmenliğe başlayan King, kalan zamanlarında yazmaya devam ediyormuş. 1973 yılında ilk romanı 'Carrie' yayımlanmak üzere kabul edilmiş. Öyle ki, bir süre sonra öğretmenliği bırakarak kendini bütünüyle yazmaya vermek durumunda kalmış. Annesinin sağlığı bozulunca, onun yakınına taşınmışlar ve King ikinci romanı 'Salem's Lot'u göl kıyısında kiraladıkları evde yazmış. Filmlerde de yazarlar hep göl kıyısında yaşarlar, yalan değilmiş demek ki...

1974 yılında nihayet ünlü romanı 'Carrie' basılmış. Annesinin ölmesi üzerinde yine tası tarağı toplayıp bu sefer Colorado'ya taşınmışlar ve orada da 'The Shining' doğmuş. Taşınmaya pek meraklı olan aile yine yerinde duramayıp Maine'e geri dönmüş. Bu sefer yine bir göl kıyısında bir ev satın almışlar ve orada da 'The Stand'i tamamlamış. Taşınmak epey yaramış anlayacağınız adamımıza. Bu arada ilk yazdığı kitapların hepsinin film haline getirildiğini de fark etmişsinizdir sanırız. Gerçi 'The Stand' televizyon dizisi idi ama…

Üç çocuklu King ailesi, oradan oraya taşınmaya devam etmiş. Bu arada Stephen King, öğretmenliğe geri dönerek Maine Üniversitesi'nde yaratıcı yazım dersi vermeye de başlamış. 1980 yılında Florida'da bir ev alarak kışları orada geçirmeye başlamışlar. Çocuklar büyüyünce üç de torunları olmuş. Yani Stephen King bir büyükbaba aynı zamanda. Onlara da korku hikayeleri anlatıyor mu onu hiç bilemiyoruz.

Bu arada film sektörüne el atma zamanı geldiğini düşünen King, film adaptasyonları yazmaya başlamış. 1985 yılında da kısa hikayesi Trucks'tan filme aktarılan 'Maximum Overdrive'ı hem yazmış hem de yönetmiş. Yalnız yaptığı işten pek memnun olmadığını, neden başka film yönetmediğini soranlara verdiği cevaptan anlıyoruz: "Maximum Overdrive'ı seyredin, anlarsınız"...

Yazarlığın yaptığı ve yapacağı en iyi iş olduğunu söyleyen King, aynı zamanda Richard Bachman adıyla da eserler yayımlamış. Kitaplarının çok satılmasının ismine bağlı olduğunu iddia edenlere bir cevap olarak bunu yaptığı söyleniyor. Fazla üretken bir yazar olduğu için, bazen bir senede birden fazla kitap yazdığı oluyormuş, bu da negatif eleştiri alabilir endişesiyle bu ismi kullandığını açıklıyor. Kendisine bu iş için isim ararken masasının üzerinde Richard Stark'ın (ki bu isim de Donald E. Westlake isimli yazarın diğer adı oluyor) bir kitabı duruyormuş. Aynı anda dinlediği müzik de Bachman Turner Overdrive'ın "You Ain't Seen Nothin' Yet" şarkısıymış; o da iki ismi bir araya getirip Richard Bachman karakterini yaratmış.

Kalın çerçeveli gözlüğü olmadan dolaşmayan yazarın giderek kör olduğuna dair söylentiler var. Zaman zaman görme kaybına sebep olan genetik bir rahatsızlığı olduğunu söylüyor, ancak bunun körlüğe yol açacak bir şey olmadığını da belirtiyor. Adama nazar mı değiyor nedir, 1999 yılında evinin önünde yürüyüşe çıktığında bir minibüs çarpmıştı kendisine, 2003'te de ağır zatürree teşhisiyle hastaneye kaldırıldı. Neyse şimdi sağ salim ayakta kendisi.

Gerilim edebiyatına bunca başarılı eser kazandıran yazarın haliyle pek çok ödülü de var. Prestijli Bram Stoker Ödülü'nü pek çok kez kazanmış; Misery, Four Past Midnight, Lunch at the Gotham Café, The Green Mile, Bag of Bones ve On Writing ile. Korku Yazarları Birliği, 2003 yılında onu ömür boyu başarı ödülü ile kutsamış. Bütün ödüllerini saymaya kalksak bitmeyecek.

Yazar aynı zamanda filmlerde görünmeyi de seviyor. Örneğin meşhur Hayvan Mezarlığı (Pet Sematary)'nda cenaze müdürü olarak rol almış. Mini dizi The Stand'de Teddy Weizak, Thinner'da eczacı, Maximum Overdrive'da ATM makinesinden para çeken adam, yine mini dizi Rose Red'de pizza teslimatçısı gibi ufak rollerde seyirci karşısına çıkmış. Ülkemizde de yayımlanan ve kendi hikayesinden televizyona uyarlanan Kingdom Hospital'da Johnny B. Goode olarak görünmüş. Frasier ve The Simpsons'ın birer bölümüne de sesiyle konuk olmuş. Efsanevi X Files dizisinin bir bölümünü de kendisi yazmış. Umarız şu an siz de bizim gibi kendi kendinize "aaa onu şurada hatırlıyorum", "ah evet doğru ya" diyerek mutlu oluyorsunuzdur. Neden mutlu oluyorsak artık?

Bu arada, Hayvan Mezarlığı'nın tekrar filme alınacağı da son haberler arasında. 1989 yılında vizyona giren ve senaryosunu King'in yazdığı ürkütücü öykü, Dave Kajganich tarafından senaryo haline getirilecek. King'in son olarak filme alınan romanı Secret Window idi hatırlarsanız. Filmde favori aktörlerimizden Johnny Depp oynamıştı. Ondan önce de Morgan Freeman'ın başrolünü oynadığı The Dreamcatcher, Düş Kapanı adıyla bir Stephen King hikayesi vizyonda kendine yer bulmuştu. En akılda kalan diğer King uyarlamaları ise, pek normal olmayan Jack Nicholson'un en psikopat halini görebileceğiniz The Shining, Kathy Bates'in sadist ve aklından epey zoru olan bir kadını canlandırdığı Misery, Tim Robbins'in başrolünü oynadığı unutulmaz The Shawshank Redemption (Esaretin Bedeli), Tom Hanks'in bir gardiyanı canlandırdığı The Green Mile (Yeşil Yol) ve elbette kuduz bir köpeğin bir arabaya hapsolan aileye ve tabii ki izleyicilere (özellikle izleyicilere hatta) yaşattığı ızdırabın anlatıldığı Cujo olarak sayılabilir. Sissy Spacek'in kitapla aynı isimli kızı canlandırdığı korku klasiği Carrie'yi (Günah Tohumu) unutursak ayıp etmiş oluruz tabii. Filme alınmak üzere proje halinde olan eserleri ise The Talisman (Tılsım), Bag of Bones ve Girl Who Loved Tom Gordon. Kendisi, Guinness tarafından, yaşarken eserleri en çok filme alınan yazar olarak tanınmış durumda zaten. Kısa hikayelerinden uyarlanan uyduruk televizyon filmlerine filan hiç girmediğimizin farkındasınızdır herhalde.

Tüm bunların yanında hayırsever bir kişiliğe de sahip; eşiyle birlikte öğrencilere burs sağlıyorlar ve bazı hayır işlerine de katkıda bulunuyorlar. Yine de ürkütücü bir adam olarak tanınmak istemese şu lafı etmezdi sanırız: "İnsanlar neden iğrenç şeylerden bahsettiğimi sorup duruyorlar. Ne yapayım, hala küçük bir oğlan çocuğunun kalbine sahibim... Masamın üstündeki bir kavanozda!" Iyy, esprili bir insanmış aynı zamanda...

Alıntıdır.!

Tuhaf solculuk

2009-08-24T23:55:00.000+03:00

Tarhan Erdem, Neşe Düzel’le yaptığı o harikulade konuşmada herkesin bildiği bir durumu, çok net ve unutulmaz bir şekilde formüle etmiş.

“Bu ülkede kişisel özgürlüklerden yana olanlar, siyasi özgürlüklerden yana değil.”

Kadın erkek eşitliğini savunan, kadın haklarına saygılı, bireysel yaşamın sınırlanamayacağına inanan bu insanlar, düşünce ve inanç özgürlüğüne karşı çıkıyor.

“İnsanlar özgürce yaşasın ama düşüncelerini ve inançlarını özgürce açıklamasınlar” diyen bir tuhaflık.

Batı kültürüne uygun bir yaşam biçimini savunan ve böyle bir yaşama biçiminin bu ülkede demokrasiyle olamayacağına inanan bir insan türü.

Dans etme ve içki içme özgürlüklerini ancak askerî darbelerle güvence altına alacaklarını düşünüyorlar.

Üstelik, “yaşam biçimi özgürlüğünü” savunmayı da “solculuk” sanıyorlar.

Anlayabildiğim kadarıyla onların mantık silsilesi şöyle kuruluyor, “laiklik insanların içki içme, dans etme, sevişme özgürlüğünü güvence altına almaktır, bunu savunmak laikliği savunmaktır ve böyle bir laikliği savunmak da solculuktur.”

Bu “solcular”, Kürtlerin ve başını örten dindarların kendileriyle “eşit” olmasını da kabul etmiyorlar.

Onlara göre Kürtler ve dindarlar onlarla eşit olursa ülke ya bölünür ya da şeriat gelir.

Biliyorum inanması çok zor ama bunun “solculuk” olduğuna samimiyetle inanacak kadar cahil insanlar var gerçekten.

Zaten bu düşüncelerinde “samimi” olmalarını sağlayan cahillikleri yüzünden fevkalade cüretkâr açıklamalar yapıp “darbeyi savunduklarını” bile söyleyebiliyorlar.

Darbeyi de Ergenekon’u da savunanlar bu gruptan çıkıyor, Kürt açılımını engellemek isteyenler, başını örtenlerin üniversiteye alınmamasını isteyenler de bunlar.

CHP’nin her türlü demokratik gelişmenin önüne set çekmesini sağlayan “destek” de bu insanlardan geliyor.

Şah’ın İranı’nda, Franco’nun İspanyası’nda, Salazar’ın Portekizi’nde, Kral Zahir Şah’ın Afganistanı’nda, Pinochet’nin Şilisi’nde “bu özgürlükleri” aynen bu şekilde savunan insanlar vardı.

Onlara “solcu” denmiyordu.

Onlara “faşist” deniyordu.

Belli bir kesimin “yaşam özgürlüğünü” güvence altına alabilmek için toplumun diğer kesimlerini silahla baskı altında tutmanın bir tek adı var çünkü, o da faşizm.

Bizimkilerin önemli bir kısmının aslında sadece” cahil” olduklarına inanıp, –ki onların iki yüzlü değil de cahil olduklarına inanmak ciddi bir komplimandır onlar için-, onlara işin gerçeğini anlatmaya çalışmalıyız.

Birincisi, laiklik belli bir “grubun yaşam özgürlüğünü” savunmak değildir.

Laiklik, devletin hiçbir inanca sahip olmaması, hiçbir inanca ve yaşam biçimine müdahale etmemesi, her inancı ve yaşama biçimini güvence altına almasıdır.

Ve, laikliğin en önemli teminatı demokrasidir.

Laik olmayan bir demokrasi yoktur.

Demokrasiyi savunduğunuzda laikliği de savunursunuz.

Ama demokrasi olmayan bir laikliği savunmaya kalktığınızda sadece faşizmi savunmuş olursunuz.

“Eşitliği” inkâr eden bir solculuk yoktur.

Hiçbir zaman olmamıştır.

Hiçbir zaman da olmayacaktır.

Solculuk, eşitliği ve değişimi savunur.

Sol mücadelenin iki ana meselesi budur.

İnsanlar eşit olsunlar ve insanlığın yaşadığı değişimin önü, çıkarların bozulacağından korkanlar tarafından kesilmesin.

Ayrıca, solculuk, 19. ve 20. yüzyılda sanıldığı gibi “işçi sınıfının” mücadelesi de değildir, geçmiş yüzyıllarda “üretim araçlarının sahiplerinin” kendi çıkarları için eşitliği ve değişimi engelleyeceği düşünüldüğü için, “eşitliği ve değişimi”, hiçbir malı olmayan işçi sınıfının sağlayacağına inanılmıştır.

İşçi sınıfı, solculuk için bir “amaç” değildi, eşitlik ve değişim için bir “araçtı”.

İşçi sınıfıyla “solculuğu” özdeşleştirmeye kalkanlar, solculuğu her türlü felsefi temelinden koparıp siyasallaştırırlar ve işçi sınıfının yok oluşuyla birlikte solculuğun da yok olacağını kabul etmek zorunda kalırlar.

Halbuki gerçek bu değildir.

Bugün işçi sınıfı tarih sahnesinden çekiliyor ama eşitlik ve değişim mücadelesi sürüyor.

Onun için bir kesimin “yaşam biçimini” demokrasiyi reddederek savunurken, bugün artık iyice tutuculaşan ve sistemin destekleyicisi haline gelen sendikaları da savunmak, insanı “solcu” yapmaya yetmez, en fazlasından bir “neo-Peronist” yapar.

Bugün faşizmin kucağına savrulurken aslında “solcu” olmak isteyen insanlar varsa, eşitlik ve değişim konusunda bir düşünsünler.

Biraz okusunlar.

Gerçekten samimi olanları “cahilliklerinin” üstesinden gelirlerse, Kürtlerin, dindarların, Alevilerin bu toplumun “egemen kesimiyle” eşit olmasını savunmaları gerektiğini, demokrasiyi savunmadan laikliği savunamayacaklarını, toplumsal değişimin önünü açacak her hamleyi desteklemenin herkesin ortak çıkarına olduğunu anlayacaklardır.

Faşist olmak istiyorlarsa olsunlar, hayatla ve değişimle dövüşür, kaçınılmaz yenilgiye de katlanırlar.

Ama solcu olmak istiyorlarsa, eşitlik ve değişim için verilen mücadelede “ezilenlerin” yanında yer almak zorunda kalacaklar.

Muhafazakârların gerisinde kalarak solcu olamazlar çünkü.

Huzur

2009-08-24T20:42:00.000+03:00

Bilmiyorum, belki de aylardır beton bir binanın içine hapsolup çalışmaktan hayallerim son zamanlarda hep doğayla ilgili, ormanlar, tarlalar, bağlar, bostanlar hayal ediyorum.

Babaannemlerin, bir yanı bağ, bir yanı meyvelik büyük bir bahçesi vardı.

Herhalde o bahçeden çok etkilendim.

Çocukluğumdan beri bahçeli bir evim olsun istedim.

Param olacaktı, büyük bahçeli bir ev alacaktım.

Bu gazeteyi çıkardıktan sonra artık bahçeli bir ev alma hayalim bile kalmadı, belli ki bahçesiz bir evde öleceğim.

Ama olsun.

Gerçekler sertleştikçe hayallerim genişliyor.

Biraz da tuhaflaşıyor.

Domates yetiştirmek istiyorum.

Akşamüstü, ilerde geniş bir ormanlık var, ben çıplak ayaklarımla domates fidelerinin arasında dolaşıp, domatesleri, biberleri suluyorum.

Mutfağın arka bahçeye bakan penceresi açılıyor.

Bir ses, “iki domates versene” diyor.

İyice kızarmışlarından iki domates seçip kopartıyorum ama benim yetiştirdiğim domateslerin istenişindeki tonda, “o domateslere yeterince saygı gösterilmediğini” düşünüyorum.

Halbuki onlar saygıyı hak ediyorlar.

Ben yetiştirdim onları.

Baktım, büyüttüm.

Komşularımla en güzel kokulu domatesleri nasıl yetiştireceğimi uzun uzun tartıştım.

Güneş ormanın arkasından kayboluyor.

Ağaçların uzayan gölgeleri, serinlikle birlikte artan toprak kokusu, böceklerin cayırtısı, uzun nakaratlı kuş şakımaları.

Suyu kapatıp, hortumu fidelerin dibine bırakıyorum.

Evden müzik sesi geliyor.

O saatlerde sanırım oda müziği yapan bir kuartet iyi olur.

Ön taraftaki manolya ağacının altına bir masa kurulmuş.

Kocaman tahta kâsede bir çoban salatası.

Benim yetiştirdiğim domateslerden, biberlerden, salatalıklardan yapılmış.

Eski usul bir karafta, soğutulmuş, buğusu cama vurmuş beyaz şarap.

Hasır koltuğa oturup yemeği bekliyorum.

Bol domatesli, bol sarımsaklı makarna.

Çok çalışan bir bahçıvan için.

Kalın dilimli köy ekmeği.

Aşağıdaki köye doğru uzanan bağlar.

Masanın kenarındaki bir tabakta, o bağlardan koparılmış akik rengi, iri taneli üzüm salkımları.

Yemekten önce, yemeği yapan beni ensemden öpüyor.

Bu, yemekle birlikte verilmiş bir “iyi çalışma” ödülü.

Yemekte, köy dedikoduları yapıyoruz.

Sonra kitaplardan konuşuyoruz.

Hava kararıyor.

Bağların üstüne gümüş bir parıltı yayılıyor.

Sakın dolunay sanmayın.

Dolunay fazla “mükemmel”.

Bu, dolunaydan bir gün öncesi, henüz tamamlanmamış bir mehtap çıkıyor.

Her şey biraz eksik kalmalı, biraz tamamlanmaya muhtaç, tamamlanması için bir umut ve hayal payı bırakmalı.

Makarnayla salatayı yiyorum, salatanın suyuna ekmeğimi banıyorum.

Serinlik hafifçe ürpertiyor beni.

Gidip ayakkabılarımı giyiyorum, bir de ince süveter belki.

Yemekten sonra koyu, sert bir kahve.

Çaktırmadan şekerini biraz bol koyuyorum.

Küçük kesme bir kadehte bir konyak.

Evin ışıklarını yakıyorum.

Pencerelerden bal sarısı ışıklar yansıyor çimenlere.

Sessizlik.

Sonra masayı topluyoruz.

Ben de yardım ediyorum çünkü hayallerimde iyi bir insanım.

Masayı topladıktan sonra içeri giriyoruz.

Yumuşacık bir kanepeye yan yana oturup bir macera filmi seyrediyoruz.

Filmi seyrederken konuşmuyoruz.

Belki biraz patlamış mısır yeriz.

Öpüşürken dudaklarımızda tuz tadı olur.

Eğer böyle giderse sevişmek için filmin sonunu beklemek gerekmeyecek, filmin nasıl bittiğini hep merak edeceğiz.

Ay iyice yükseliyor.

Şimdi bir keman konçertosu istiyorum.

Yüksek sesle.

Keman sesi ormana, bağlara, ağaçlara yayılsın.

Artık yazı yazma zamanı.

Odama girip masama oturuyorum.

Bütün gün kafamda dolaşıp duran satırlar var, kimsenin bilmediği, tanımadığı, benden başkasının görmediği insanların konuşmalarını dinledim domatesleri sularken.

Şimdi onları yazmalı.

Bir kahve daha, bir sigara, bir konyak daha.

Dışarıda parlak bir gece, yarın sabah domateslerim biraz daha büyümüş olacak.

Büyük değişim

2009-08-24T20:37:00.000+03:00

Bugünleri görmek, bu gelişmelere şahit olabilmek sevindiriyor beni.

Toplumun neredeyse bütün kesimleriyle “barışa” sahip çıktığını, “savaş” çığlıkları atanların “marjinal” kaldığını görebilmek az şey değil bu ülkede.
Bu toplumun ana gövdesini oluşturan o “ezilmişler” grubu, muhafazakârlar, Kürtler, Marksist solcular hep birarada barışı destekliyorlar şimdi.

Üstelik sadece solun değişimi algılayan ve “liberal” sanılan Marksist kanadı değil, epeyce geride kalmış olan “sendika solcuları” da barıştan yana çıkıyorlar.

Aleviler biraz mesafeli duruyorlar ama yakında onların da barış kervanına katılacağına eminim.

Özellikle muhafazakârların desteklediği bir barışın gerçekleşmesini önlemek çok zordur.

Savaş, hep muhafazakârların o gizli “milliyetçilikleri” yüzünden taraftar topluyordu.

Muhafazakârların “vicdanı”, bu kez milliyetçiliklerinden daha baskın çıktı.

O vicdanı harekete geçirmekte Başbakan Erdoğan’ın da olağanüstü bir rol oynadığını söylemek gerek.

Erdoğan, dindarların dilini iyi biliyor.

Ve, o dili doğru kullandığında Türkiye’yi büyük bir destekle barışa, gelişmişliğe doğru götürebiliyor.

Arada bir panikleyip, MHP ile yarışacağım diye muhafazakârların “milliyetçi” yanına hitap etmeye kalktığında ise hem kendisi tökezliyor, hem ülkeyi tökezletiyor.

Ama bugün doğrusu Erdoğan’ın eski günahlarından dolayı eleştirileceği gün değil.

Tam aksine, sahip çıkılacağı, alkışlanacağı, övüleceği bir gün.

Bu büyük dönüşüm anı, iki lideri alabildiğine parlatıyor.

Biri Erdoğan, diğeri ise Ahmet Türk.

İkisi de isimlerini iki halkın tarihine yazıyorlar.

Çok somut bir şeyler söylemeleri bile gerekmiyor.

Bu aşamada sadece üsluplarındaki sıcaklık, sahicilik, inandırıcılık yeter onlara minnettar olmamıza.

Ahmet Türk’ü dinlerken, onun samimiyetle barışı istediğini, hiçbir politik çıkar düşünmediğini, çocukları kurtarmayı, insanların acılarını dindirmeyi amaçladığını hissediyorsunuz.

Erdoğan’ın sözlerinde de aynı sıcaklık ve samimiyet görülüyor.

Bu samimiyet, bu usulluk, insanların vicdanlarına, hakkaniyet duygularına, adalet arzularına hitap ediyor.

Meydan okumuyorlar.

Hamaset yapmıyorlar.

Ucuzluk peşinde değiller.

Samimiyetin çekiciliği sanırım başka hiçbir şeyde yok.

Onların o konuşmalarını dinleyen kalabalıklar da onların peşinden yürüyor.

Solcular fikirleriyle, muhafazakârlar vicdanlarıyla, Kürtler acılarıyla bu iki liderin yolunda ilerliyorlar.

Barışa doğru gidiyoruz.

İnsanların ölmeyeceği bir menzile ilerlemek sevindiriyor beni.

Bu ülkenin mutluluğu ve zenginliği yakalayacağını sezmek coşturuyor içimi.

Muhafazakârların, “vicdan” tarikiyle demokrasiyi keşfetmeleri, adalet duygusuyla eşitlikten yana çıkmaları, hakkaniyet arzusuyla barışı sahiplenmeleri sadece bugün için değil gelecek için de çok önemli bir gelişme.

Milliyetçiliğin dar ve ilkel kalıplarından kurtulmuş, dünyayı keşfetmiş, demokrasinin yararını fark etmiş muhafazakâr kesim, Türkiye’nin değişiminde en önemli rolü oynar.

Erdoğan’ın temsil ettiği muhafazakârların bu “mümince” yaklaşımı, çok acıdan, çok ihanetten geçmiş Kürtlerin kuşkularını da yatıştırıyor sanırım, onlar da belki ilk kez böylesine umutlanıyorlar.

Türk ve Kürt şovenizminin bayraktarlığını yapmaya kalkanlar yavaşça kenara itiliyor.

Türkiye’nin gerçek solu, dünyadaki değişimin Türkiye’ye barış, adalet, gelişme olarak yansımasına tabiatı gereği destek oluyor.

Aslında bu barış girişimleri bu ülkenin “gövdesindeki” çatlaklıkları da tamir ediyor.

Muhafazakârların, Kürtlerin, solcuların ve Alevilerin ortak çıkarının, savaşta, milliyetçilikte, zorbalıkta, devlet fetişizminde değil, barışta, dünyaya açılmakta, demokraside olduğunu herkes birlikte anlıyor.

Elbette ilerde aralarında anlaşmazlıklar, tartışmalar çıkacaktır.

Ama bugün ortak bir hedefi var bu ülkenin.

Barış ve huzur.

Ülkenin bütün insanlarının eşit olması.

Kürtlerle Türklerin, başı örtülü olanlarla başı açık olanların, solcularla sağcıların eşit olduğu, devletin hiçbirini aşağılayamadığı, hırpalayamadığı bir Türkiye.

Bu barış girişimi, bu ülkenin binlerce çocuğunu, parasını, zamanını çalan savaşı bitirmekle kalmayacak bence, daha da büyük bir toplumsal gelişmeye, birbirlerine nedeyse düşman olmuş kesimleri yakınlaştırmaya da yarayacak.

Bu kesimlerin birbirine yaklaşması, birbirini duyması, anlaması, birbirine inanması, aralarındaki fikir ayrılıklarının “düşmanlık” değil sadece fikir ayrılığı olduğunu kavraması, Türkiye’nin bünyesini değiştirir.

Büyük bir değişimden geçiyoruz.

Toplumun kimyası değişiyor.

Asıl devrim de bence bu değişim işte.

Bilinçaltı

2009-08-24T20:35:00.000+03:00

Konuşurken aslında konuştuğumuzdan fazlasını söyleriz.

Seçtiğimiz kelimeler, bizim farkına bile varmadığımız gizli inançlarımızı ortaya koyar.

Şu “bölünmekten” korkanları dinleyin.

Ne diyorlar?

“Kürtlere istedikleri hakları verirsek ülkemiz bölünür.”

Kimin ülkesi bölünecek?

Bizim ülkemiz.

Kim bölecek?

Kürtler.

Peki, Kürtler kim?

Onlar “bizden” değil mi?

Eğer “bizdenlerse” neden “bizim” ülkemizi bölsünler?

Siz hiç, “Türklerin isteklerini yerine getirirsek ülke bölünür” diyen birine rastladınız mı?

Öyle bir ülkede yaşıyoruz ki “Türklerin istediği olursa” bölünmüyor ama “Kürtlerin istediği olursa” bölünüyor.

Biraz tuhaf değil mi?

Sadece şu “bölünme” lafı bile Türklerin bu ülkeyi “kendilerine ait” olarak gördüklerini, bu “sahipliği” Kürtlerle paylaşmadıklarını açıkça sergileyiveriyor.

Eee, sen Kürtleri bu ülkenin “ortak sahibi” gibi görmezsen, onun ülkeyi “bölmesinden” de korkarsın.

Aynı ülkenin sahibi iki “ortak halktan” biri toprağın “sahibi”, diğeri “yanaşması” olursa “bölünme” korkusu da olur.

Şaşırtıcı da bir mantık silsilemiz var.

Kürtlere “yanaşma” muamelesi yaptığımızı söylemeden, soruna “bölünme korkusundan” başlıyoruz ve “Kürtler ülkeyi bölecek, onları öldürelim” diyoruz.

Laf aramızda çok da Kürt öldürdük.

Asıl sorunu değil de o sorunun yarattığı korkuyu meselenin özü olarak algıladığımızda iş çıkmaza giriyor tabii.

Sürekli bölünmekten korkan, bölünmeyelim diye sürekli Kürtleri ezen bir devlet haline geliyoruz.

Bir noktadan sonra Kürtler “yeter kardeşim bu kadar ezdiğin, öldürdüğün, süründürdüğün, ben hakkımı istiyorum” deyip de dağa çıktığında da “teröristler” damgasını basıyoruz.

Peki, şu basit soruyu niye kimse sormuyor.

“Neden Türkler dağa çıkmadı da Kürtler dağa çıktı?”

Niye Türkler ülkeyi “bölmek” istemiyor da, Kürtler ülkeyi “bölmek” istiyor?

Çünkü bu ülke Türklerin.

Türklerin bilinçaltına bu inanç yerleşmiş.

Buna inandığını bile fark etmiyor bir Türk.

Kendisini buranın tek ve gerçek sahibi olarak gördüğünü bile bilmiyor.

“Kürt sorunu” dediğiniz şeyin özü Türklerin bu “bilinçaltı” işte.

Bilinçaltına sinmiş olan “burası benim, ben buranın efendisiyim” inancı.

İşin en zor yanı da bu inancın bilinçaltının karanlıklarında yaşaması, açıkça bilince yansımaması, söze gelmemesi ve asla tartışılmaması.

Bu, bir “düşünce” olsa söylenir, tartışılır.

“Düşünce” bile değil bu, bilinçaltına yerleşip kişiliğimizin bir parçası haline gelmiş, gözle görülmez, elle tutulmaz bir inanç.

Bu “inancın” yansımaları da Türk devletinin Kürtlere yaptıklarında ortaya çıkıyor.

Kürtler hep “isyan” ediyor bize göre.

Siz hiç “efendinin ya da ağanın” isyan ettiğini gördünüz mü?

Köleler, yanaşmalar, ezilenler isyan eder.

Niye hep Kürtler isyan ediyor da Türkler isyan etmiyor?

Neden bunu düşünmek bir kere bile aklımıza gelmiyor?

Çünkü onların isyan etmesini çok doğal karşılıyoruz, burası bizim, onlar da bizim yanaşmalarımız, kölelerimiz bilinçaltında beslediğimiz inanca göre.

Eğer biz bu meseleyi gerçekten çözmek istiyorsak önce bilinçaltımızdaki inancı bilincimize çıkartıp berraklaştırmalıyız.

Kendimizi “ağa” Kürtleri “yanaşma” gibi gördüğümüzü anlamalıyız.

Sonra iki davranış biçiminden birini seçeceğiz.

Ya “elbette ben efendiyim, buna karşı çıkanı öldürürüm” diyeceğiz ve iç savaş sürüp gidecek.

Ya da, “ben niye efendiyim de Kürt yanaşma, niye eşit değiliz” diye soracaksınız ki o zaman da insanların eşitliğini ve savaşın durmasını savunacaksınız.

Boşverin PKK'yı, Öcalan'ı, “kimin muhatap alınacağını” tartışmayı, önce bilinçaltınızda gizli kalmış inançları şöyle bir havalandırın, kendinizle yüzleşin, kararınızı verin.

Ondan sonra meseleyi çözmek kolay.

Sadece bilinçaltınızdaki o inancı silip onun yerine bir “düşünce” koyacaksınız.

“Biz eşitiz ve öyle kalacağız” diyen bir düşünce.

Biz bunu becerelim bir daha silah patlamaz.

O silah önce bizim bilinçaltımızda patlıyor çünkü.

Irk ve din

2009-08-24T20:32:00.000+03:00

Kendine yapılmasını istemediğin bir şeyi başkasına yapmanın ve onun bunu kabul etmesini sağlamanın iki yolu vardır.

Ya kandırırsın, ya sindirirsin.

Benim bildiğim üçüncü bir yolu yok bunun.

Türkler, kendilerine yapılmasını istemediklerini Kürtlere yapmak istiyorlar.

Kandırmayı denedik.

Kanmadılar.

Zorla, silahla, baskıyla sindirmek istedik.

Sinmediler.

Yirmi dokuz defa ayaklandılar.

Son ayaklanmaları da yirmi beş yıldır sürüyor.

Çok insan öldü.

Aslında sorun öyle söylendiği gibi karmaşık değil.

Kürtler, bu ülkede Türklere nasıl davranılıyorsa kendilerine de öyle davranılmasını istiyorlar.

Bu kadar basit.

Benim görebildiğim kadarıyla sorun bizde, Türklerde.

Biz, bu ülkede sahip olduğumuz hakları, “kardeşiz” diye kandırmaya uğraştığımız Kürtlerle paylaşmak istemiyoruz.

Asıl araştırılması gereken davranış bizim davranışımız, neden “kardeşlerimiz” dediğimiz insanlarla eşit haklara sahip olmayı reddediyoruz?

Ne olur eşit olsak?

Onlara zorla “siz Türksünüz” demesek, anadillerini okullarda okumalarını desteklesek ne eksilecek?

Meseleye din açısından bakarsak belki Kürtleri daha iyi anlarız.

Bu ülkede Hıristiyanlar, Müslümanlardan daha kalabalık olsalardı ve anayasaya “bu ülkenin vatandaşlarına Hıristiyan denir” diye yazsalardı, Müslümanlar bunu kabul eder miydi?

“Tamam, sen Müslümansın ama senin milli kimliğin Hıristiyanlık” denseydi Müslümanlar ayaklanmaz mıydı?

Zorla “ben Hıristiyanım” der miydi?

“Din başka” demeyin.

İnsanların ırkları, gelenekleri, kültürleri de dinleri, inançları kadar “kutsaldır”.

Irkımızla ve dinimizle doğuyoruz.

Hatta dinini değiştirebilirsin, Müslüman olan Hıristiyana, Hıristiyan olan Müslümana rastlarsın ama ırkını değiştiremezsin.

İnançlı bir insanın açısından bakarsak bu olaya, “ırk”, tanrının kullarına “değiştirme hakkı” tanımadan bahşettiği bir özelliktir.

Irkından vazgeçemezsin.

Irkının bütün özelliklerini doğumundan ölümüne kadar taşırsın.

Böylesine “vazgeçilmez, değiştirilemez” bir özelliğinden dolayı “aşağılanmayı”, başkasından daha aşağıda muamele görmeyi kabul eder misin?

Etmezsin, kimse etmez.

Kürt diye bir ırk var, Türk diye de bir ırk var.

Önce Müslümanlara soralım.

“Tanrının yarattığı bir ırk, niye tanrının yarattığı başka bir ırktan farklı muamele görsün?”

Sonra kendilerine “solcu” diyen ulusalcılara soralım.

“Neden doğa tarafından eşit olarak yaratılmış iki ırktan biri, diğerinin üstünlüğünü kabul etmek zorunda kalsın?”

Sorun, Kürtlerin eşitlik istemesinden kaynaklanmıyor, bu onların hem tanrı katında hem de kul katında en doğal hakları, sorun bizim “eşit olmaya” razı olmamamızdan kaynaklanıyor.

Biz, bizimle aynı ırktan olmayanları kendimizle eşit görmeye yanaşmıyoruz.

“Irkçılık” değil mi bu?

Bu, hem günah hem ayıp.

Biz daha kalabalığız ve bir ordumuz var diye neden insanları ezmeye çalışıyoruz?

“Kürtlerle Türkler eşittir” demekte neden bu kadar zorlandığımızı doğrusu anlamıyorum.

“Türklerin sahip olduğu haklara Kürtler sahip olamaz” demenin mantığı ne?

Türkler Kürtlerden “üstün” değil, sadece daha kalabalık.

Batı Trakya’da Müslümanları, Bulgaristan’da Türkleri “sayıları daha az” diye ezmeye kalktıklarında öfkelenmediniz mi?

Şimdi niye aynı şeyi “kardeşlerinize” yapıyorsunuz?

Neden bunun için binlerce çocuğun ölmesine, binlerce annenin acıyla kıvranmasına göz yumuyorsunuz?

Eşit olmak neden size bu kadar ağır geliyor?

“Ben kendi dilimde eğitim görürüm ama sen göremezsin, ben kendi ırkımla anılırım ama sen kendi ırkınla anılamazsın” ne demek?

İnsanların “birey” olduğu, ait oldukları ırkın, inancın sadece kendilerini ilgilendirdiği, kimsenin kimseye ırkından ya da dininden dolayı üstünlük taslamadığı, kimsenin ırkıyla ya da diniyle övünmediği, insanın “kendi yaptıklarıyla, kendi işiyle” övündüğü bir çağdayız.

Hâlâ ırk kavgası yapıyoruz.

Artık bitsin bu.

Yeter bu saçmalık yüzünden bunca çocuğun öldüğü.

Bunlarla uzlaşmayın

2009-08-24T20:28:00.000+03:00

Gerçekten de “iki kötü adam” bunlar.

Gençlerin ölümlerinden kendilerine siyasi çıkar sağlamaya çalışan iki bencil ihtiyar.

Bunlar siyaseti, bir yanından ölü çocuk koyduğunda öbür tarafından oy çıkan kanlı bir kutu gibi görüyorlar.

Ama iddiaya girmeye hazırım, bu politikalarıyla oy da alamayacaklar.

Bu ülke onların umduğu kadar vahşi ve ilkel değil, bu ülkede yaşayan insanların da vicdanı var, çocukların ölümüne bu ülkenin insanları da yanıyor.

Bir an için, sadece tek bir an için, kendini vurulmuş bir çocuğun annesinin yerine koyan hangi insan, barış bu kadar mümkünken “savaş sürsün” diye tutturur?

Bu iki kötü adamın “barış istemiyoruz” çığlıklarını, o bölgedeki uyuşturucu ticaretinden para kazananlardan başkası kolay kolay desteklemez.

Uyuşturucu işinde olanlar çok seviniyordur onlar barışın önünü kesmeye çalıştıkça ama başka sevinen pek çıkmaz.

Televizyonda konuşmalarını dinledim.

Deniz Baykal, bir yandan savaşı destekliyor, bir yandan da “etnik kimlik tabii ki olacak ama milli kimlik de olacak” diyor.

Onun Kürtlerden beklentisi, “ben Kürdüm ama Türküm” demeleri.

Eğer bu ülkede etnik farklılık değil “renksel” farklılık olsaydı, Türkler kırmızı, Kürtler de mavi olsaydı, Baykal’ın sözlerinin tercümesi şöyle olacaktı.

“Tabii ki isteyen insan mavi olduğunu söyleyecek, bu onun hakkı ama milli kimlik olarak hepimiz kırmızıyız.”

E, değiliz.

Kırmızılar kırmızı, maviler mavi.

Kürtler Kürt, Türkler de Türk.

Gidip insanlara zorla “sen Türksün” demenin anlamı ne?

İsteyen Türk, isteyen de Kürt olsa ne olur?

Aynı ülkede, aynı cumhuriyette “eşit vatandaşlar” olsak, Türk olan Türklüğüyle, Kürt olan Kürtlüğüyle övünse, bunun kime ne zararı var?

Sen, Kürtlere “benimle birlikte olmak istiyorsan Türk olduğunu kabul edeceksin” diye dayatırsan, Kürtlüğünden vazgeçmeyen insanı “seninle birlikte olmamaya” itmez misin?

Eğer Türklerle birlikte olmanın bedeli o insanların “kimliklerinden ve dillerinden” vazgeçmeleriyse, neden o bedeli ödemeye razı olsunlar?

Türkler kendi kimliklerinden ve dillerinden vazgeçmeye razı olur mu?

Kendi yapmayacağını başkasının yapmasını istemek, hakkaniyete ve adalete uygun mu?

İnsanlara zorla “ben Türküm” dedirtmek için binlerce çocuğu daha öldürmeğe değer mi?

Değmez ama o ikisinin umurunda bile değil ki ölen çocuklar.

Bahçeli ise iyice kendini kaybetmiş.

Barış isteyenleri “ihanetle” suçlamaya kadar vardırıyor işi.

Kürt sorunu diye bir sorun olduğunun bile farkında değil.

“Dağdaki teröristler” diye bir türkü tutturmuş gidiyor.

Peki, o insanlar dağa niye çıktı?

Niye binlerce insan ölümü göze aldı?

Sen oy kaybetmeyi bile göze alamazken o insanlar canlarını kaybetmeyi göze alıyor, yok mu bunun bir nedeni?

Barış istemek ihanetmiş.

Eğer illa bir ihanet aranacaksa, aradığınız ihaneti savaşı destekleyenlerin bu ülkeye düşmanlığında bulursunuz.

Bir ülkenin binlerce insanının ölmesini istemek, bir ülkenin fakir, zayıf, zebun kalmasını istemek, bir ülkenin bütün geleceğini bir savaşa gömmesini istemek, bir ülkenin huzura, zenginliğe, mutluluğa kavuşmasını engellemek istemek, bir ülkenin kanlı bir bataklıkta debelenmesini istemek, ihanet değildir de nedir?

Ancak bir “düşman”, bu ülkenin böylesine anlamsız bir savaşta kendi kendini yok etmesini ister.

Hangi “dost” gelir de sana, “çocuklarını öldür, paralarını savur, geleceğini yok et,” der?

Baykal’la Bahçeli daha kendi ülkelerinin şehirlerinde dolaşmayı beceremiyorlar, daha bu ülkenin halkının önüne çıkmaya cesaret edemiyorlar ama “ülkenin geleceği için en iyisinin savaş olduğunu” biliyorlar.

Siz bu “ülkenin” politikacısıysanız Güneydoğu’da halkın önüne çıksanıza, oralarda mitingler yapsanıza.

Güneydoğu, bu ülkenin parçası değil mi?

Niye gidemiyorsunuz?

Kendi ülkesinde bile dolaşamayan siyasetçilerden mi öğrenecek bu ülke ne yapılması gerektiğini?

Siz önce kendi ülkenizde dolaşmayı becerin, aklınız önce bu ülkede dolaşmanızı sağlasın da ondan sonra başkasına akıl verirsiniz.

Murat Belge çok güzel yazdı, bu adamlarla uzlaşılmaz, “uzlaşmamayı” amaç edinmiş, savaştan başka bir çözüm görmeyen adamlarla “barış” için nasıl uzlaşacaksın?

Dün siyasi kariyerinin en muhteşem konuşmalarından birini yapan Başbakan Erdoğan, bu adamlara aldırmasın, onlar kansız siyaset yapamıyor.

Erdoğan, doğru bildiği yolda yürüsün bence.

Doğru yol, Erdoğan’ın da değindiği gibi, “annelerin acısını kendi vicdanında duyanların” yoludur.

O acıyı dindirmekten daha iyi bir pusula yok.

Dürüst ve vicdanlı bir insan, o pusuladan şaşmaz.

Erdoğan dünkü konuşmasında görülen cesaret ve vicdanla yürüdüğünde, insanlar da onun peşinden yürür.

Kandırılmak

2009-08-24T20:26:00.000+03:00

Bu nedir Allah aşkına?

İnsanlar bu ülkede kezzapla yıkanır gibi yaşıyorlar.

Her an acı, her an keder, her an düşmanlık, her an öfke.

Biliyor musunuz, aslında bizim olmayan acıları yaşatıyorlar bize.

Çok daha güzel ve huzurlu bir hayatımız olabilirdi.

Niye çekiyoruz biz bu acıları?

Neden insanlar birbirlerini öldürüp duruyorlar?

Yirmi beş yıldır savaş sürüyor.

Niye savaşıyoruz?

Türkler, Kürtlerle eşit olmak istemiyorlarmış.

Ne olur eşit olurlarsa?

Demli bir çayın tadı mı değişir, daha mı az arzulu sevişirler, denizin kokusu mu azalır, günbatımında güneşin rengi mi solar?

Ne eksilir?

Tam aksine hayat çoğalır.

“Eşit olmayacağız” demek, “biz efendi olacağız” demek.

Bütün Türklere sormak istiyorum.

Siz Kürtlerle eşit olmadığınız için gerçekten bu ülkenin efendisi olabiliyor musunuz?

Yolda bir polis görseniz ödünüz patlar.

Bir asker sizi sertçe azarlasa sesinizi çıkartamazsınız.

Hakkınızı elinizden alsalar hakkınızı arayamazsınız.

Hangi efendilik Allah rızası için?

Sizi kandırdıklarını hiç düşünmüyor musunuz?

Aslında sizin de köle olduğunuzu size fark ettirmemek için diyorlar ki “siz Kürtlerden üstünsünüz, onlarla eşit olmayın.”

İnanıyoruz bu lafa.

Kürtlerle hiç eşit olmadık, peki ne zaman bu ülkenin içinde bir “efendi” gibi dolaşabildik biz?

Bir mahkemeye gitsek hakkımızda hukuka uygun karar çıkacağına mı eminiz?

Emeğimizin karşılığını mı alıyoruz?

Yaşamanın güzel bir şey olduğunu mu fark edebiliyoruz?

Kürtleri eziyorlar.

Türkleri kandırıyorlar.

Tepedeki şatoda oturanlar hep aynı adamlar, aynı üniformalar.

Biz aşağıda birbirimizi öldürüyoruz.

Bir barışma fırsatı çıkarsa, düşmanlığı arttırmak için cinayetleri çoğaltıveriyorlar.

Türkler, “biz Kürtlerle eşitiz” dese, ne olacak?

Hayatından ne eksilecek Türklerin?

Kürtler Kürtçe konuşursa, sevdiğiniz insan sizi daha mı az sevecek?

İbadetiniz mi sakatlanacak?

Günahlarınız mı artacak?

Ne olacak gerçekten?

Biri bana, Türklerin Kürtlerle eşit olmasının sokakta dolaşan Türklere zararının ne olduğunu söylesin.

Geceleri cami ışıklarının içinde dönüp duran kuşları izlemekten daha mı az hoşlanacaksınız?

İri bir domatesi tuzlayıp ısırdığınızda daha mı az zevk alacaksınız?

Meyvelerin kokusu mu azalacak?

Karpuz keserken duyduğunuz o tırtıllı hışırtı daha mı az hatırlatacak size çocukluğunuzu?

Pıtır pıtır koşturan çıplak ayaklı bir bebek gördüğünüzde yüzünüzde beliren gülümseme mi kaybolacak?

Neyiniz eksilecek?

“Eşit olmayacağız” demek, neler eksiltiyor peki?

Ölen çocukları eksiltiyor.

Hayattan tat almayı eksiltiyor.

Huzuru eksiltiyor.

Mutluluğu eksiltiyor.

Zenginliği eksiltiyor.

Güveni eksiltiyor.

“Efendi” de olmuyorsunuz, bir ülkenin efendisi böyle olunmaz çünkü.

Kürtler çocuklarını Kürtçe okutamadığı için sizin bu ülkedeki gücünüz artmıyor.

Aslında, “eşit olmamak” için sürdürülen bu savaş öyle acıklı ki...

Çünkü eşitsiniz.

Kölelikte eşitsiniz, ezilmekte eşitsiniz, horlanmakta eşitsiniz.

Eşit olmayan birileri var elbette ama onlar sizler değilsiniz.

Onlar siyah arabalarında flamalarını rüzgârlandırarak dolaşıyorlar, onları görmüyorsunuz bile.

Sizi kandırıyorlar.

İnsafsızca kandırıyorlar sizi.

“Birer köle olduğunuzu” anlamamanız için size Kürtleri gösterip, “onlar köle, sen efendisin” diyorlar.

İnanıyor musunuz buna?

Efendi olmak demli bir çayı huzurla içmektir, içebiliyor musunuz?

Korkmadan, endişelenmeden, güvenle şöyle arkanıza yaslanıp bir bardak çay içebiliyor musunuz?

Eşitsiniz, çünkü kimse huzurla içemiyor o bir bardak çayı.

Böylesine eşitken, “biz üstünüz” diye neden böyle çırpınıyorsunuz?

Oğlum için

2009-08-24T20:23:00.000+03:00

Savaşı öven, savaşın sürmesini isteyen yaşlı insanlar bende bir tür tiksinti duygusu yaratırlar.

Kendileri güvendeyken başkalarının ölümünü isteyenlerde çirkin bir bencillik, affedilmez bir vicdansızlık, iç bulandırıcı bir çıkarcılık görürüm.

Savaşı durdurma gücü varken, bu gücü savaşı sürdürmek için kullananların o savaştan mutlaka bir çıkarları, ahlaksızca bir beklentileri vardır.

Siyasi bir iktidar, bir makam, bir mansıptır savaştan umdukları.

Böylelerini bir odaya kapatıp, onlara bir ekranda günlerce savaştan gerçek sahneler seyrettirmek isterim.

Bir top mermisiyle karnı parçalanan bir çocuk, bir mermiyle kafatası delinen bir delikanlı, bir mayınla bacağı kopan bir genç...

Baksınlar o görüntülere.

Sonra o vurulan, parçalanan, ölen çocukların görüntülerini değiştirip, o ölülerin yüzlerinin yerine, savaş isteyen ihtiyarların yakınlarının yüzlerini yerleştirmek isterim.

Hiç olmazsa bir ekranda bir anlığına, sevdikleri birinin parçalanışını görmenin nasıl bir şey olduğunu anlasınlar diye.

Sonra onlara sormak isterim:

“İstiyor musun hâlâ savaşı? Karnı parçalanan bu çocuk senin çocuğun ya da torunun olacak olsa da istiyor musun?”

“Yüzükoyun yere kapaklanan bu delikanlı senin oğlun olacak olsa da istiyor musun?”

Savaşı iştiyakla, ihtirasla isteyenler savaşı bilmeyenlerdir.

Ben askerliğimi bir cephede yaptım.

Orada kaldığım süre içinde savaşı öven, savaş isteyen bir tek subaya, astsubaya, askere rastlamadım.

Orada, ölüm gerçekti çünkü.

Meclis kürsülerine, miting meydanlarına, televizyon ekranlarına benzemez cephe, orada ölüm fikri, tenine sürtünen tüylü bir hayvan gibi seni hep ürperterek seninle birlikte dolaşır.

Cephelerden binlerce kilometre ötede güvenle oturup savaşı kışkırtmak yapılabilecek en ahlaksızca iştir bence.

Savaş bazen gereklidir.

Kaçınılmaz hale geldiği zamanlar vardır savaşın.

Bir savaş kararı vermek, bir savaşı desteklemek için “barışın bütün yollarının” kesilmiş olması gerekir.

Barış yolu açıkken, çocukların yaşaması mümkünken, çocukları ölüme göndermek, onların ölmesini, karınlarının, beyinlerinin parçalanmasını istemek alçaklıktır.

Cepheden uzakta yaşayan bencil ve çıkarcı ihtiyarlar isterler böyle savaşı.

Onlar acıyı bilmez, onlar ölümü bilmez, onlar hayatı bilmez.

Bir sabah vakti kapınızın çalınıp da genç bir binbaşının hüzünlü bir selam çakıp elinizi öptükten sonra, içinde oğlunuzun ölüm haberi olan o resmî zarfı avucunuza koymasının ne anlama geldiğini bilmez.

Bir geceyarısı bir dağ köyünde kapınızı hızlı hızlı vuran, çamurlu poşusunu yüzüne dolamış yorgun bir gerillanın “oğlun öldü amca” demesinin yarattığı kederi bilmez.

Bilseler...

Anlasalar...

Başkalarının hissettiği o dayanılmaz ıstırabı hissetseler, vicdansız bir alçak değil, soylu bir insan olurlar.

Alkışlamazlar o zaman savaşı.

Savaş dursun, çocuklar ölmesin isterler.

Oğlu vurulmuş bir anneyi düşünün, en sevdiği insanın bir daha dönmeyeceğini, onun yüzünü bir daha hiç görmeyeceğini, onun kokusunu bir daha hiç duymayacağını, onun kahkahasını bir daha hiç işitmeyeceğini öğrenen bir anneyi düşünün.

Onun sevdiği yemekleri bir daha hiç pişirmeyecek bir anneyi düşünün.

Asla teselli bulmayacak o kederi, asla dinmeyecek o özlemi düşünün.

Ölü bir oğlu özlemekten daha korkunç ne olabilir?

Neyle teselli olabilir o anne, içindeki o acıyı neyle teskin edebilir?

Oğlunu öldürenlere duyduğu öfkeyle, intikam isteğiyle belki.

Öyle bir annenin intikam istemesini, savaş sürsün, “oğlunun katilleri ölsün” istemesini anlarım, herkes anlar.

Oğlunu öldürenler affedilmez düşmanlardır onun için, hepsi birden ölse öfkesi ve acısı gene dinmez.

Ölümle yaralanmış biri, ölümle iyileşmek ister.

Düşmanının ölümünü arzular.

Dün, Diyarbakır’da, ölümle yaralanmış anneler biraraya geldi.

Onlar birbirlerini öldüren çocukların anneleriydi.

Ölmesini istedikleri çocukların anneleriyle buluştu, çocukları ölmüş anneler.

Ve, dediler ki, “bizimkiler öldü artık başka çocuklar ölmesin.”

Birbirlerine sarıldılar.

Ağladılar.

Tek tesellileri olan intikam isteğinden vazgeçtiler, bağışladılar.

Ve dediler ki, “artık savaş dursun.”

Bir anne, “sıra sizde, sıra sizde” diye bağırdı.

Seslendiği, savaşta çocuğunu kaybetmemiş, yakınını kaybetmemiş, ölümün acısını tatmamış o bencil, o çıkarcı ihtiyar savaş çığırtkanlarıydı.

Eğer bu vicdanları örselenmiş bencil ihtiyarlar, barış umudu varken savaşı böyle kışkırtmayı sürdürürlerse, o çocuklar dağlarda, cephelerde, mevzilerde mermilerle parçalanırsa, onların yüzünden çocukları ölecek olan anneler onları affetmeyecekler.

Düşmanlarını affedecekler, o ihtiyarları affetmeyecekler.

Çünkü bilecekler ki asıl düşman o insafsız ve bencil ihtiyarlardır.

Hayat ve Türkiye...

2009-08-24T20:17:00.000+03:00

Babalarının çok sevdiği haylaz oğlanlar vardır.

Okumaz, haytalık eder, serkeşlik yapar, laf dinlemez.

Ama baba, oğlunu iyi yaşatabilmek, ona güvenli bir gelecek sağlayabilmek için inatla uğraşır.

Oğlan kendi geleceğini karartmaya çabaladıkça, baba ona yeni imkânlar yaratır.

Hayat, Türkiye’ye, haylaz oğluna şefkatle davranan bir baba gibi davranıyor.

Biz her şeyi perişan ediyor, birbirine katıyor, geleceğimizi karartmak için elimizden geleni yapıyoruz.

O, bize yeni bir yol açıyor.

Son bir ayda öyle anlaşmalar imzaladı ki Türkiye artık kendisini mahvetmek için bütün gücünü kullansa da kendine zarar veremeyecek.

Düşünsenize, Avrupa’ya Kafkas petrolünü taşıyacak Amerika destekli boru hattı da, İsrail’e gidecek Rus boru hattı da Türkiye’den geçecek.

Amerika, Rusya, Avrupa ve İsrail’in ortak çıkarlarının kesiştiği yere oturdu Türkiye.

Bu boru hatlarına, İran, Irak, Kürdistan da eklenecek.

Bundan sonra Türkiye’ye Türkler bile kötü bir şey yapamaz.

Herkes Türkiye’yi göz bebeği gibi korur.

Galiba korumaya başladılar da.

Türkiye’deki gelişmelere bir de bu açıdan bakın.

Amerika, Rusya, Avrupa, İsrail, çıkarlarının kesişme noktasının nasıl bir yer olmasını ister?

Huzurlu ve güvenli.

Peki, Türkiye’de son zamanlarda neler oluyor?

Toplumu kanlı bir kaosa itmek isteyen devlet destekli bir çete ortaya çıkarılıyor.

“Bomba patlatalım, suikast yapalım, kriz çıkartalım” diyen darbeciler birer ikişer yakalanıyor.

Asla dokunulamaz sanılan adamlara dokunuluyor.

Türkiye’ye kötülük etmek isteyenler, rütbeleri, makamları ne olursa olsun sanık sandalyesine oturtuluyor.

Derin devlet temizleniyor.

Türkiye için bütün düşmanlarından daha tehlikeli olan devlet destekli bir oluşum ayıklanıyor.

Ardından barış açılımı başlıyor.

Türkiye, binlerce insanına, yüz milyarlarca dolarına mal olan bir savaşı sona erdirmek için adımlar atıyor.

Ve, bu iki gelişme eşzamanlı oluyor.

Sizce bu bir tesadüf mü?

Bence değil.

Ergenekon temizlenmeden Kürt barışı olmazdı.

Ergenekon’u temizlemek ise “dünyanın” desteğini almadan mümkün olmazdı.

Hiç unutmayın ki Ergenekon’un da “dış destekleri” var.

Devlet, kendi içindeki, dış dünyayla da bağlantılar kurmuş bir oluşumu temizlemeye uğraşıyor.

Ergenekon’u temizlemeye çalışan devlet görevlisi kadar, Ergenekon’u korumaya çalışan devlet görevlisi de bulunuyor.

Son Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu toplantılarını düşünsenize.

Ergenekon savcılarını değiştirmek için uğraşan adamlar da “devletin” görevlileri.

Bugün bizim manşetimizde okuyacaksınız.

Bir Ergenekon sanığının evindeki delilleri, Deniz Kuvvetleri’nden bir ekip gelip almış.

Askerî istihbarata vermiş.

Ve, sivil savcılara bu delilleri teslim etmemiş.

Bütün bu direnişlere rağmen Ergenekon davası devam ediyor.

Devam da edecek.

Türkiye huzurlu ve güvenli bir ülke olacak.

Hayat, buna karar verdi.

Biz artık bir anlamda dünyanın koruması altındayız.

Dünyanın çıkarlarıyla bizim çıkarlarımız ortak.

Buradan geçen petrol boru hatlarından onlar da para kazanacak, biz de.

Buranın huzurlu ve güvenli olması dünya için de önemli bir avantaj, bizim için de.

Göreceksiniz, yıllardır bitmeyen sorunların çözülmesi uzun sürmeyecek.

Üstelik bu sorunların çözülmesi toplumun çıkarına.

Sorunlar çözüldükçe daha mutlu ve zengin olduğunu fark eden toplum çözümlere destek olacaktır.

Bugünden hissediliyor bu destek.

Çözüme karşı çıkmaya uğraşan Baykal’la Bahçeli, AKP’yle ve DTP’yle boğuştuklarını sanırken aslında hayatla dövüşmeye çabalıyorlar.

Yenme şansları hiç yok.

Biliyorum, Türkiye’de kötümser olmak için çok neden bulabilirsiniz.

Ama emin olun iyimser olmak için daha fazla neden var.

Çocuklarımız, bugünkünden çok daha iyi, çok daha mutlu, çok daha zengin, çok daha güvenli bir ülkede yaşayacaklar.

Hayat, Türkiye’ye iyi davranmaya karar verdi çünkü.

Ne mutlu Kürdüm diyene

2009-08-24T20:13:00.000+03:00

Deniz Baykal ile Devlet Bahçeli, barış girişimlerine karşı çıkıyorlar.

Devlet Bahçeli, “dağa çıkmaktan” söz edecek, Türkiye Cumhuriyeti Devleti İçişleri Bakanı ile görüşen gazetecileri “hain” ilan edecek kadar “abartılı ve çirkin” bir itirazı dile getiriyor.

Peki, bu iki “savaş kuşu” ne istiyor?

Savaş hep sürsün istiyorlar herhalde.

Politikalarını “milliyetçilik” temeline dayandırdıkları ve toplumsal bir projeleri olmadığı için onların politik varoluşları aslında toplumun sürekli bir gerginlik içinde yaşamasına bağlı.

Milliyetçiliğin yapısı itibariyle dokusunda taşıdığı “düşmanlık”, hiç bitmeyen bir “düşman” ihtiyacı yaratıyor.

Bizi tehdit eden ve bizi o tehdit etrafında birleştiren bir düşman lazım.

Bu “düşmanlık ve tehdit” milliyetçi partileri, hiçbir toplumsal öneri ortaya koymadan, hiçbir yaratıcılık göstermeden siyaset arenasında yaşatıyor.

Savaşı aslında bunun için istiyorlar.

Kendi siyasetçiliklerini devam ettirebilmek için.

Onlar hiçbir düşünce üretmeden “lider” kalabilsinler diye bırakın çocuklar ölsün.

Bu kadar bencil ve ilkel bir çıkış noktaları var.

Tabii, bunu açıkça söylemeyecek kadar bir akla da sahipler.

“Savaş hep sürsün” diyemediklerinden “PKK teslim olsun öyle barış yapılsın” demeye getiriyorlar.

Devlet, barış için hiç kimseyi “muhatap” almayacak, Kürtleri “ikinci sınıf vatandaş” konumuna düşüren şartları değiştirmeyecek ama PKK teslim olacak.

Önce şu soruyu sormak gerekiyor.

PKK niye teslim olsun?

Bu örgüt yenilmedi ki.

Hâlâ parası, silahı ve en önemlisi halk arasında kuvvetli bir desteği var.

Halk arasındaki desteği sürdüğü sürece de PKK’yı yenemezsiniz.

Yirmi beş yıl süren savaş bir yirmi beş yıl daha sürer.

Peki, PKK yenilmediyse niye Öcalan, PKK liderleri, DTP, Kürt aydınları barış isteyen bir tutum içinde?

PKK, yenilmedi ama yenemedi de... Yirmi beş yıl daha savaşsa PKK’nın da isteklerine silahla ulaşması mümkün değil.

PKK artık bunu biliyor.

Bu, bir nafile savaş.

Daha da önemlisi, dünya konjonktürü, Irak Kürdistanı’nda oluşan yeni Kürt devleti, Ortadoğu’nun yeniden biçimlenmesi, herkesi yeni politikalar ve stratejiler oluşturmaya zorluyor.

PKK biraz daha silahlı mücadele için ısrar eder, bölgedeki muhtemel huzuru ve barışı tehdit eder hale gelirse, dünya el birliğiyle PKK’yı kenara itecek.

Bu koşullar, PKK’yı zorluyor.

Ama, aynı koşullar devleti de zorluyor.

Dünya, PKK’nın silah bırakmasını istiyor ama Türkiye devletinin kendi vatandaşlarını dağa çıkmak zorunda bırakan tutumundan vazgeçmesini de istiyor.

PKK ne kadar sıkışık durumdaysa, devlet de o kadar sıkışık durumda.

İkisi de büyük bir baskı altında.

Üstelik Türküyle Kürdüyle de herkes savaştan ve fakirlikten bıkmış vaziyette.

Savaş bittiğinde bu ülkede yaşayan herkes daha zengin ve güvenli bir hayat sürecek.

İç ve dış şartlar böyle zorladığında “barış ihtiyacı” ortaya çıkıyor.

İki tarafın da “şartları” iyi okuyan liderleri “barışçı” bir ortam yaratmak için akıllı ve olgun davranışlar sergiliyorlar.

Kışkırtıcı davranışlardan kaçınıyorlar.

Doğrusunu söylemek gerekirse Kürt kanadı daha aklı başında duruyor.

Baykal ve Bahçeli gibi kışkırtıcı konuşan liderler pek çıkmıyor o kanattan.

Türk tarafında da AKP çok akıllı adımlar atıyor.

Benim görebildiğim kadarıyla, AKP ve DTP hem bölgede hem de dünyada daha “akıllı ve olgun” davrananın prim toplayacağını gördüler.

Özellikle Güneydoğu’da “liderlik” mücadelesinin kışkırtıcılıktan değil, akılcılıktan geçtiğini anladılar.

Kışkırtıcılık yapan iki partinin Güneydoğu’daki varlığının sıfır olması, CHP ile MHP’nin bu politikalarıyla kendilerini “ulusal partiler” olmaktan çıkartıp “bölgesel partiler” haline getirmesi de zaten politikalarının yanlışlığını gösteriyor.

CHP ve MHP, siyasi bir varlık olarak giremedikleri Güneydoğu’da “siyasetin” değil “silahın” varlığını destekliyorlar.

Kendi ülkesinin bir bölgesinde var olmaktan vazgeçmenin bir siyasi parti için nasıl büyük bir çaresizlik ve zavallılık olduğunu da anlamıyorlar.

Kendilerinin siyasetle giremediği yere orduyu göndermeye uğraşıyorlar.

İstiyorlar ki ordu oradaki Kürt vatandaşları silahla sindirsin, özel harekât kuvvetleri insanları korkutsun, Kürt köylerinin karşısına silah zoruyla “ne mutlu Türküm” diye yazılsın.

Güneydoğu’nun dağlarına, ovalarına, kasabalarına, şehirlerine, silah tehdidi olmadan “ne mutlu Türküm” diye yazdırabilir misiniz?

İnsanların kendi istekleriyle yazmayacağı yazıları niye silah zoruyla onların gözüne sokuyorsunuz?

Böyle bir zorlamadan huzur ve güven çıkar mı?

Bahçeli ile Baykal, evlerinin karşısına “ne mutlu Kürdüm” diye yazılmasına razı mı?

Kürtler tersine niye razı olsun?

Siyaset silahla yapılan bir iş değil, akılla yapılan bir iş.

Zaten akıl olmadığı zaman silah ortaya çıkıyor.

Ve, akıllıca bir öneri getiremeyen, silahı desteklemek zorunda kalıyor.

Çapraz...

2009-08-24T20:10:00.000+03:00

Deniz Baykal ne istiyor?

Ergenekon soruşturmasının durdurulmasını ve Kürt savaşının sürdürülmesini.

Biz ne istiyoruz?

Ergenekon soruşturmasının sürdürülmesini ve Kürt savaşının durdurulmasını.

İki temel konuda birbirinden farklı iki temel tavır var.

Bu bir rastlantı değil.

Çünkü bu iki temel konu kuvvetli şekilde birbiriyle ilgili.

“Savaş sürsün, Ergenekon dursun” diyenlerin kafasındaki Türkiye modelinin devamı için mutlaka Ergenekon türü bir örgütün ve bir iç savaşın bulunması gerekiyor.

İç savaş, ülkede askerin “siyaset” içindeki varlığını garanti altına alıyor.

Savaşı sürdürdüğü sürece ordu siyaset sahnesinde durur.

Ergenekon örgütü de “cinayetlerle ve provokasyonlarla” bu savaşın devamını sağlar.

“Askerli siyaset” isteyenlerin Ergenekon’a ve savaşa sahip çıkmaları gerekir bu yüzden.

Askerin kışlasına döndüğü, halk iradesinin egemen olduğu bir demokrasi için de bunun tam tersi geçerli.

Savaşın durması ve savaşı kışkırtan örgütün yakalanması demokrasi için kaçınılmaz.

Aslında bu iki temel “yaklaşım” uzun süredir çatışıyor bu ülkede.

Yıllarca “savaşçı ve Ergenekoncu” takım egemenliğini sürdürdü.

Bu yaklaşımın “devlet içindeki” yapılanması güçlüydü.

Zaten Ergenekon’dan yargılananlara baktığınızda “devletin zirvesinden” çok isme rastlıyorsunuz.

Onların henüz yakalanmamış olanlarını da bir düşünün.

Dünya konjonktürü de “savaşçı ve Ergenekoncu” olanlara yardım ediyordu.

Şimdi şartlar değişiyor.

Şartların değişimi gelişmelerden de belli zaten.

Ergenekon davası son sürat ilerliyor...

Ve savaşı durdurmak için çok ciddi hazırlıklar ve girişimler yapılıyor.

Bu kez “devletin” içinde barışçı olanlar ve hukukun sağlanmasını isteyenler daha güçlü.

Dünya konjonktürü de “barıştan” yana.

“Ergenekon’a dokunmayın ve savaş sürsün” diye bağıranların toplumda aradıkları desteği bulamamaları da bu değişimlerin sonucu.

Barışın herkes için daha kârlı olduğu bir döneme giriyoruz.

Petrol boru hatları, ortak su projeleri, yeryüzünü hızla dolaşan para, “sınır ötesi” bir anlayışla kendine yer arayan yatırımlar, dünyanın güvenilir bir yer olmasını gerektiriyor.

Herkesin ortak zenginliği, herkesi birbirine bağımlı bir hale getiriyor.

Siz Nabucco petrol hattını yaptığınız zaman, o hattın geçtiği bölgedeki bir iç savaş, o hattın öbür ucundaki Avrupalı için de hayati bir önem kazanıyor.

Türk yatırımcıyla Irak Kürdistanı’nın ortak çıkarı güvenlikli ve huzurlu bir ortamda buluşuyor.

Barış yanlıları her yanda artıyor bu nedenle.

Barış, vicdanla olduğu kadar zenginlikle de bağlantılı artık.

Bu yüzden savaş yanlıları geriliyor.

Ergenekon’u savunanlar kaçınılmaz bir yenilgi duygusuyla kıvranıyorlar.

Hiç dokunulamaz sanılan insanların sanık sandalyelerine oturtulmaları ancak böyle büyük bir güçle gerçekleşebilirdi zaten.

Vicdan sahiplerinin, çocukların yaşamasını isteyenlerin, demokrasiyi arzulayanların böylesine umutlu ve güvenli olmasının çok sağlam nedenleri var bu çağın içinde.

Türkiye, dünyayla ve çağla bütünleşiyor.

Savaş bitecek.

Ergenekon suçluları cezalandırılacak.

Bir daha savaş olmaması ve Ergenekon türü çeteler kurulmaması için gereken tedbirler alınacak.

Bir zaman sonra bu ülkenin anayasası da değişecek.

Elbette bu değişimler çok kolay olmayacak.

“Savaşçı” kesim sonuna kadar mücadele edecek.

Onlar alıştıkları egemenliğin sürmesi için birçok şeyi göze alabilirler.

Büyük bir iktidarı kaybediyorlar çünkü.

Bütün sistem değişiyor.

Baksanıza, hâkimlerle savcılar arasında bile Ergenekon bağlantıları çıkıyor.

En son Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu’nda olanları hatırlasanıza.

Ergenekon savcılarını değiştirebilmek için neler yaptılar.

Başaramadılar.

Başaramayacaklar da.

Hayatın değiştiğini fark edemiyorlar.

Onların en zayıf yanı bu körlükleri.

Onların medyadaki uzantıları da zaten aynı zaafla yaralanmış durumda.

Medyada da çok önemli değişiklikler olacağını göreceksiniz.

Hayatın insafsız bir yanı vardır, değişimleri fark edemeyenleri kenara savurur.

Çok olumlu bir savrulmadan geçiyoruz.

Türkiye, barışın gerçekleştiği, hukukun ciddiye alındığı, huzurlu, güvenli, zengin bir ülke olmaya doğru gidiyor.

Siz, ona buna “hain” diyenlere, “Ergenekon’un avukatlığına” soyunanlara aldırmayın.

Onlar çoktan kaybettiler.

Hayat onları yendi geçti.

Tek kelimelik Kürt meselesi

2009-08-24T20:07:00.000+03:00

Aynı ülkenin vatandaşıyız.

Aynı topraklarda yaşıyoruz.

Peki, hepimiz eşit miyiz?

Hadi, daha net soralım.

Türklerle Kürtler eşit mi?

Hiç duraksamadan “tabii ki eşitiz” diyecekler olacaktır.

Ne kadar eşitiz biz Kürtlerle?

Türkler Türkçe konuşuyor, Kürtler Kürtçe.

Devletin resmî dili ne?

Türkçe.

Demek dilde eşit değiliz, ülkede yaşayan bir grubun dili “devletin resmî” dili, diğer büyük grubun dili “resmî” değil.

Ülkede eğitim hangi dilde yapılıyor?

Türkçe.

Kürtçe eğitim yapan okul var mı?

Yok.

Kürtçe eğitim yapan üniversite var mı?

Yok.

İngilizce, Fransızca bile eğitim yapılabilir ama Kürtçe yapılamaz.

Demek, eğitimde de eşit değiliz.

Anayasaya göre bu ülkenin vatandaşlarına ne deniyor?

Türk.

Kürtlere ne deniyor peki?

Onlara da Türk deniyor.

Kürtler, Türk mü?

Değil.

Niye onlara da Türk diyoruz öyleyse?

Çünkü anayasa öyle emrediyor.

Anayasaya göre, bu ülkenin “Kürt” vatandaşı Kürt olabilir mi?

Olamaz.

Demek anayasaya göre de eşit değiliz.

Dilde eşit değiliz, eğitimde eşit değiliz, anayasada eşit değiliz.

Peki, nerede eşitiz?

Askere giderken eşitiz, Kürt Türk ayırımı yapmadan herkesi askere alıyorlar.

Vergi verirken eşitiz, Kürt Türk ayırımı yapmadan herkesten vergi alıyorlar.

Demek ki devlete karşı “sorumluluklarımızda” eşitiz.

Ama devletten aldıklarımızda eşit değiliz.

Sizce bu hakkaniyete uygun mu?

Adamı askere götür, vergisini al ama dilini, eğitimini, anayasal eşitliğini kabul etme.

Sonra da “sorun ne” diye sor.

“Sen niye mesele çıkartıyorsun” diye kız.

Adamları öldürüp kuyulara at, sokaklarda vur, hapishanelerde işkence yap.

Bu tabloya baktığınızda sizce “Kürt sorununun” temeli ne?

Bence bu sorunun bir tek nedeni var.

Eşitsizlik.

Bir halkın diğerini esir gibi görmesi.

“Benim ırkımı, benim dilimi, benim üstünlüğümü kabul edeceksin” demesi.

Biz niye Kürtlerle eşit değiliz peki?

“Eşit olursak, aynı hakları verirsek ülkemiz bölünür” diyorlar.

Kimin ülkesi bölünecek?

Bizim ülkemiz.

Biz kimiz?

Türkler.

Kürtler kim peki?

Burası onların da ülkesi değil mi?

Cevap hazır, “elbette onların da ülkesi.”

Peki, burası “hepimizin” ülkesi de neden ülkeyle ilgili korkularımız “eşit” değil?

Biz “bölünürüz” diye korkuyoruz da, Kürtler neden “bölünürüz” diye korkmuyor?

Aynı ülkenin “ortak sahiplerinin” o ülkeyle ilgili ortak korkuları olması gerekmez mi?

Biz korkuyoruz çünkü Kürtlere “eşit” davranmadığımızı, onları esir gibi gördüğümüzü ve onların buna bir son vermek isteyebileceğini düşünüyoruz.

Bir ülkedeki iki büyük halktan biri diğerine hâkimiyetini zorla kabul ettirmeye kalkarsa sürekli olarak “bölünmekten” korkar.

Sonunda da bölünür zaten.

Kürtlerin dili de resmî dillerden biri olsa, onlar da Kürtçe eğitim yapsa, anayasa onlara zorla “Türk” demese Türkiye’de Kürt sorunu olur mu?

Olmaz.

Öyleyse sorunun çözümü belli.

Üstelik kolay ve basit.

Eşit oluruz, sorun biter.

Niye sorunu bitirmiyoruz?

Çünkü “eşit” olmak istemiyoruz.

Peki, “biz neden Kürtlerle eşit olmak istemiyoruz?”

Türkleri Kürtlerden daha üstün kılan ne?

Daha kalabalık olmak ve bir orduya sahip bulunmak mı?

Silah mı yani?

Siz silahı baştan ortaya koyarsanız, dağlarda silah patlamasına niye şaşıyorsunuz?

Siz silahı ortadan kaldırın, zorla “efendilik” taslamayın, dağda silah filan kalmaz.

Sorun da kalmaz.

Ama önce tanrının ve kulun önünde “eşit” olmayı kabul edin.

Sır kalmayacak

2009-08-24T20:04:00.000+03:00

Şu anda sanırım devletin ve medyanın içindeki bazı insanlar için en dehşet verici ihtimal bu.

Geçmiş cinayetlerle ve suçlarla ilgili bütün sırların aydınlığa kavuşması.

Çünkü bütün büyük cinayetlerin arkasından aynı karanlık gölge çıkıyor.

Devletle bir şekilde ilişkisi olan insanların siluetleri dolaşıyor cinayet kulislerinde.

Bu gölgelerle, o cinayetler işlendiğinde gazetelerin attığı manşetleri, haber veriş biçimlerini yan yana koyduğunuzda, “sırlar aydınlandığında” çok garip ilişkilerin ortaya çıkacağını anlıyorsunuz.

İki büyük cinayetin açıklığa kavuşması Susurluk-Ergenekon hattındaki ölüm yolculuğunu da gözler önüne serecek.

Birincisi, Sabancı cinayeti.

Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu’nda Ali Suat Ertosun’un, Ergenekon savcılarını görevlerinden almak için verdiği mücadele gözleri bu “adalet bürokratına” çevirdi.

Geçmişine yeniden bakıldı.

Ve, Alper Görmüş’ün çok doğru sorduğu bir soruya Can Dündar’ın verdiği cevapla, Sabancı cinayetinin faili Mustafa Duyar’ın yapmak istediği açıklamaların Ertosun tarafından engellendiğini öğrendik.

Sonra Hürriyet gazetesi, Duyar’ın savcılıkta verdiği ifadeyi yayımladı.

Bu, Duyar’ın ilk verdiği ve daha sonra değiştirmek istediği ifadeydi.

Bunun üzerine biz Duyar’ın geçmişine biraz daha dikkatli baktık.

Çok tuhaf gerçeklerle karşılaştık.

Duyar, çeşitli silahlı eyleme ve baskına katılmıştı.

Yanındaki arkadaşlarının bazı baskınlarda ele geçirilmesine rağmen Duyar hiç yakalanmamıştı.

Ama daha da garip olan şuydu:

Her saldırıdan ve baskından önce Sağmalcılar Cezaevi’ne gidiyor, orada “silahlı örgüt liderliğinden” mahkûm olmuş Ercan Kartal’la görüşüyor ve talimat alıyordu.

Sabancı cinayetinden önce de Duyar, Kartal’ı ziyaret etmiş, Kartal bir kâğıda Sabancı Center’ın krokisini çizip vermişti.

Bir militan, sürekli olarak cezaevine gidip “silahlı örgüt lideriyle” görüşme yapıyor, her görüşmeden sonra bir eylem gerçekleşiyor ve bu “tuhaf” ziyaretler ne hapishane idaresinin, ne savcılığın, ne jandarmanın, ne polisin, ne de istihbaratın dikkatini çekiyor.

Devletin bu ziyaretlerden haberdar olmaması mümkün mü?

Haberdarsa neden Duyar izlenmedi?

Neden onun Sabancı cinayetini işlemesi engellenmedi.

Cinayeti işleyenler izleneceklerine dair en küçük bir endişe taşımamışlar.

Planı herkesin gözü önünde yapmışlar.

Sonra, Duyar teslim olup hapishaneye konulduktan sonra “ben gerçekleri açıklayacağım, konuşmak istiyorum” demiş ve hapishanede “tabancayla” vurularak öldürülmüş.

Bu hapishane hikâyeleri size bir “garip” gözükmüyor mu?

Ziyaret serbest, cinayet planı yapmak serbest, silah sokmak serbest.

Bu “tuhaflıkların” ardındaki sır çözüldüğünde Sabancı cinayeti aydınlanır.

Ertosun’un da aralarında bulunduğu o dönemdeki bütün “cezaevi” sorumlularının sorgulanması gerekir bence.

Bir sormalı, “bütün bu işler nasıl oldu” diye.

İstihbarat yetkilileri, defalarca hapishaneye ziyarete giden Duyar’ın “varlığını” nasıl fark edemediler, o da istihbaratçılara sorulmalı.

Bu cinayetin her yanında “devletin” gölgesi görülüyor.

Bütün bu gerçeklere baktığınızda şunu rahatlıkla söyleyebilirsiniz, eğer devletin içinden birileri izin vermese, Duyar’ın önünü açmasa, Sabancı’yı korumak istese bu cinayet işlenemezdi.

Bu cinayet çözüldüğünde devletin içinden bir “çete” çıkacak sanıyorum.

İkinci büyük cinayet de Danıştay baskınında bir yargıcın öldürülmesi.

O cinayet de sırlarla dolu.

Cinayet günü Danıştay’ın kameralarının çalışmaması bile yeterince kuşkulu.

Katil, yargıcı öldürürken “tekbir” getiriyor ve “ben Allah’ın askeriyim” diye bağırıyordu.

Eğer bir polis memuru katili son anda yakalamasa, bu cinayet “gelmekte olan irticanın kanıtı” olarak görülecek ve öyle gösterilecekti.

Bu cinayet için “Türkiye’nin 11 Eylül’ü” diye başlık atanlar bile olmuştu.

Ama katil yakalandı.

Kısa bir süre sonra “Ergenekon” sanıklarıyla telefon konuşmaları ve ilişkileri ortaya çıktı.

İlişkilerin ortaya çıkmasına rağmen Danıştay cinayetine bakan mahkeme önce Ergenekon davası ile Danıştay davasının birleştirilmesine direndi.

Epeyce uzun bir hukuk mücadelesinden sonra dün kesin olarak Danıştay cinayeti, Ergenekon davası’nın parçası oldu.

Mahkeme, “Danıştay yargıcının Ergenekon örgütü tarafından öldürtüldüğü” iddiasını ciddiye aldı.

Şimdi, bu cinayet Ergenekon davasının bir parçası olarak yeniden incelenecek.

Bu cinayetin arkasındaki ilişkiler, sırlar aydınlandığında, Türkiye’de “darbe hazırlıklarıyla” cinayetler arasındaki bağlantılar da aydınlanacak.

Bu iki cinayet, devlet görevlileriyle “ölüm” arasındaki bağı gösterecek bize.

Ve, neyin nasıl değiştirilmesi gerektiğini daha iyi kavrayacağız.

Arınma şansı

2009-08-24T20:01:00.000+03:00

Siyasetçilik zor zanaat.

Allah kimsenin başına vermesin.

Başbakan Tayip Erdoğan dün Yüksek Askerî Şûra toplantısından önce generallerle birlikte ziyaret ettiği Anıtkabir’in defterine, “Türk Silahlı Kuvvetleri demokrasinin teminatıdır,” diye yazmış.

Geçenlerde polisi “teminat” olarak gösterdiği için şimdi de ordunun teminat olduğunu söylemiş herhalde.

Kendine göre bir denge yapmış.

Kimle beraberse onu demokrasinin teminatı olarak görecekse yandık.

Sırada itfaiyeciler, bekçiler, gümrükçüler, poğaçacılar falan da vardır herhalde.

Ki bence bu grupların hepsi teminat konusunda bizim ordudan daha sağlamdır.

Düşünsenize bizim ordu dört darbe yaptı demokrasiye karşı.

“Teminatımız”, her darbede demokrasinin ırzına geçti.

Verdiği muhtıralar, JİTEM, Susurluk bağlantıları, Ergenekon ilişkileri de işin cabası.

Başbakan yazdıklarının doğru olmadığını biliyor.

Biz de biliyoruz.

Oradaki generaller de biliyor.

Ama siyaset böyle bir şey işte.

Doğru olmasa da söylemek zorunda kalıyor demek insan.

Şu anda da “demokrasi de neymiş, halk nereden bilecek doğru olanı, biz idare edelim” diyen birileri hâlâ var ordunun içinde.

Ama “ordunun gerçekten demokrasiye bağlı olmasını” isteyenler de var.

Türkiye’deki her kurum gibi ordu da kendi içinde gruplara ayrılmış vaziyette.

Öncelikle ordunun bir bütün halinde demokrasiye sadık olması gerekiyor.

Bir “teminat” olmasına gerek yok, “sadakati” yeter bu topluma.

İçindeki cuntaları temizlesin, JİTEM türü suç örgütlerini hukukun içine çeksin, suç işleyenleri adalete teslim etsin.

Bunun için de bu Yüksek Askerî Şûra iyi bir şans.

Ordu gerçek bir arınma yaşayabilir.

Bugüne kadar böyle bir şey yapmadığını biliyoruz.

Orduda, “halkın isteklerine boyun eğmemek” gibi tuhaf bir takıntı var.

Veli Küçük’ün Susurluk ve mafya bağlantıları ayyuka çıktığında, bizim ordu Küçük’ü “inadına” terfi ettirmişti.

Kendi halkıyla inatlaşmayı seviyor bizim ordu.

Bu, iyi bir yol değil elbette.

Halkla inatlaşan her kurum sonunda ciddi bir itibar ve güvenilirlik kaybı yaşar.

Ordu bunu yaşadı, aynen bugün yargının yaşadığı gibi.

Bir ülkede halkın orduya ve yargıya güvenememesi çok ciddi bir sorun.

Bu kurumlara güvenememek sürekli bir huzursuzluk ve endişe yaratır çünkü.

Halkla bu kurumlar arasında uçurumlar oluşur.

“Albayımlara”, “paşamlara”, “hâkim bey”lere gösterilen o doğal ve geleneksel saygı yerini buz gibi bir soğukluğa bırakır.

Başbakanların, Anıtkabir defterine yazdıkları da bu soğukluğu ve güvensizliği gidermeye yetmez.

Ordunun işlediği suçların ayyuka çıktığı bir dönemden geçiyoruz.

Eminim, generaller, ordunun içindeki suçluları bizden çok daha iyi biliyordur.

Bir düşünsenize, Deniz Kuvvetleri Komutanı, kendisini “öldürmek isteyen teğmenlerin” varlığını kabul ediyor.

Ordunun içinde kuvvet komutanını öldürmeyi planlayan teğmenler var.

O teğmenler kime bağlı peki?

Kim onları örgütledi?

Kim yönetti?

Askerî Şûra, bu tür “subayları ya da generalleri” temizleyecek mi bünyesinden?

JİTEM’in suçlarına bulaşmış olanlardan arınacak mı?

Darbe hayalleri kuranları atacak mı içinden?

Cuntalara son verecek mi?

Genelkurmay Başkanı, basın toplantısı yapıp “Poyrazköy’de çıkartılan mühimmatın orduya ait olmadığını” canlı yayında bütün ülkeye açıkladı.

Sonra o mühimmatın orduya ait olduğu kanıtlandı.

Orgeneral Başbuğ’u tanımam ama bu konuda bile bile yalan söylemediğine kalıbımı basarım.

Demek ki biri onu kandırdı.

Onun çok yakınından biri olmalı bu.

Kendi Genelkurmay Başkanı’nı bütün ülkenin önünde zor durumda bırakabilen bir yapıdan söz ediyoruz.

Ben, “siyasete bulaşan ordunun askerî yeteneklerini ve disiplinini yitirdiğine” inanırım.

Tarihimiz boyunca da bunun örneklerine çok rastlandı.

Artık ordunun gerçek bir ordu olması, siyasetten çıkması, suçluları ayıklaması, cuntalara son vermesi, JİTEM türü örgütler kurmaya asla tevessül etmemesi gerekiyor.

Bu ülke de her ülke gibi “güvenebileceği” itibarlı bir ordu istiyor.

Askerî Şûra bunun için iyi bir şans.

Umarım arınırlar.

Ve, Anıtkabir defterine, “ordu halkına ve demokrasiye sadıktır” yazıldığında da kimse gülmez.

Yargı dağılırken

2009-08-24T19:55:00.000+03:00

Artık çürüyüp son günlerine gelmiş eski sistemin görevlilerinde, müflis bir kumarbaz hali var.

Masadan kalkmaları gerektiğini bildikleri halde bunu yapamıyorlar ve en değerli şeylerini, kaybedeceklerini bile bile yeşil çuhanın üstüne atıyorlar.

Bütün kumarbazları mahveden o korkunç beklenti, “belki bu eli kazanır, sonra bütün kaybettiklerimi geri alırım” umudu, onların da çöküşünü getiriyor.

Türkiye yavaş yavaş bir değişim noktasına doğru geliyordu.

Avrupa Birliği üyeliği için atılan adımlar ülkeyi değiştiriyordu.

Bazen durarak, bazen ağırca kımıldanarak, bazen hızlanarak o yolda yürüyor, sistemini değiştiriyordu ülke.

Değiştirmek de zorundaydı.

Düşünsenize bir tür “masal çağına” giriyor, binlerce kilometre uzaklıktan birbirimizi görerek konuşuyorduk, bir kumaşa sarınarak görünmez olabiliyorduk.

Bunlar “bilim kurgu” dizilerinde, eski zaman masallarında anlatılan hayallerdi ve şimdi gerçek oluyorlardı.

Böyle bir çağda, geçmiş yüzyılın başlarındaki bir sistemi aynen yürütmeye çalışmanın bir anlamı yoktu.

Değişen dünya, Türkiye’yi de önüne katmış bir başka zamana doğru yol almaya başlamıştı.

Ama eski sistemin “efendileri” bunu anlamamak için çok direndiler.

Ve, asıl büyük ve hızlı değişim 22 Temmuz’da başladı.

27 Nisan muhtırasıyla “topluma” meydan okuyan ordu, toplumdan çok ağır bir tokat yedi.

Aslında 22 Temmuz’un kazananından çok kaybedeni önemliydi.

AKP’nin kazanması değil, ordunun kaybetmesi değişimi hızlandırdı.

O büyük kaybın etkisiyle ordu arka arkaya hatalar yaptı.

Ordu, siyaset sahnesindeki ağırlığını önemli ölçüde yitirdi.

Etkisi ve inandırıcılığı azaldı.

Sorunları çözmeyen, baskıcı, yasakçı, halkı küçümseyen yönetim biçimini sürdürebilmek, asker-sivil bürokrasiyi iktidarda tutabilmek için “sistemin” elinde bir tek güç kaldı.

O da yargıydı.

Ve, yargıyı cepheye sürdüler.

Yargı, hukuk adına utanılacak işler yaptı.

367 kararını çıkardı.

Anayasa Mahkemesi, anayasayı çiğnedi.

Ergenekon çetesiyle ilgili soruşturmanın kararlılıkla sürmesi, “sistemin” hukuksuzluğa alışmış vurucu gücünün yakalanması, yargılanmaya başlaması sanırım büyük bir paniğe neden oldu.

Devletin ve yargının, toplumla işbirliği yapan, değişimin ve hukukun gereğini anlayan kesiminin tavizsiz durması, eski sistemin ajanlarını iyice sıkıştırdı.

Kaybeden kumarbaz, en değerli varlığını masanın üstüne koydu.

“Yargının güvenilirliği ve saygıdeğerliği” kayboluyor şimdi.

Daha önce, Şemdinli iddianamesi nedeniyle Van savcısını meslekten atan Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu, durumun değişmediğini sanarak aynı oyunu bir daha oynamaya kalktı.

Ergenekon savcılarıyla, Fırat’ın doğusundaki faili meçhulleri soruşturan savcıları görevden almaya niyetlendi.

Ama hükümet, Şemdinli olayından bu yana epey değişmiş, “sisteme verdiği her tavizin aslında kendi felaketini hazırladığını” anlamıştı.

Hükümet direndi.

Kurul, deşifre oldu.

Kurulun, Ergenekon konusunda en çok direnen üyesinin, Sabancı cinayetinin katilinin konuşmasını engelleyen adam olduğu ortaya çıktı.

Aynı üyenin “Ergenekon sanıklarıyla” çekilmiş resimleri yayınlandı.

“Aile dostu” olan Ergenekon sanıklarıyla görüşmeyi sürdüren yargıç, “o sanık” hakkında iddianame yazan savcıyı görevden almaya çalışıyordu.

Tam anlamıyla bir suçüstü oldu.

Hükümet direnince, “Ergenekon sanıklarıyla aile dostu olan” yargıçlar ve destekçileri birşey yapamadılar ama Adalet Bakanlığı’nı suçlayan bir bildiri yayınladılar.

Daha da sert bir bildiriyle cevaplandırıldılar ve Adalet Bakanlığı, dünyanın “en saygıdeğer” mesleklerinden birinin sahibi olan yargıçlara, “yasaları çiğnediniz, hakkınızı aşmaya kalktınız ve yalan söylediniz” dedi.

Sanırım yeryüzünde ilk kez “yargıçlar” böyle açıkça “yalancılıkla” suçlandılar.

Bu arada, Cumhurbaşkanı’nı “mahkemeye” çağırmak isteyen bir yargıç hakkında soruşturma yürütmek için Adalet Bakanlığı iki müfettiş gönderdi.

Yargıç “müfettişlere güvenmediğini” söyledi.

Adalet Bakanlığı yargıça, yargıç da Adalet Bakanlığı’na güvenmiyordu.

Sonra başka bir yargıçlar ve savcılar kuruluşu bir açıklamayla Adalet Bakanlığı’nı suçladı.

Böylece yargı karpuz gibi ortadan ikiye çatladı.

Yargının bir yanında Ergenekon soruşturmasını durdurmak isteyenler var, bir yanında ise o çeteyi yargılamak isteyenler.

O çeteyi koruyacağız derken “saygıdeğerliklerini” kaybettiler.

Ellerinde kalan tek şey de oydu zaten

Arşiv

2009-08-23T15:33:00.001+03:00

Okuyuculara faydası olacağını düşündüğüm için tüm yazılarımı tarihlerine göre sıraladım. İsteyenler Alfabetik olarak tüm yazılarımı da inceleyebilirler. Bunun için Alfabetik Sıralama adresini ziyaret edebilirsiniz.

Tarihlerine göre yazılarım:

- 2009 -

İletişim

2009-08-23T15:23:00.001+03:00